Contos á reviravolta dende Sydney

And you, would you run barefoot?

2010-06-09T17:57:00.003+10:00

Running barefoot is becoming a growing trend between runners who are discovering its benefits proved in several studies.

I admit it. I’m one of those freak dreamers out there you may see running barefoot. But, as John Lennon, one of the greatest barefoot hippies would say, “I’m not the only one”. Going natural and leaving your running shoes home is becoming ever more popular.

A recent study published in the well-known weekly journal of science Nature claims humans can and did run comfortably without running shoes.

The study, developed by the skeletal biology lab at Harvard University in the United States, showed how running shoes change mechanics and running style. Their shape, providing a fat heel prompts a foot strike where the heel absorbs most of the impact and passes it on to joints and bones. A lot of muscles in the lower leg don’t work. Running shoes also reduce sensory feedback. If you don’t believe it, you just need to run five minutes barefoot and the next day you will feel muscles in your lower leg you didn’t even know were there.

The Harvard team went to Kenya to analyse running style of people who had never worn shoes in their life. They found the foot strike of these people was by contrast on the forefoot. This foot strike reduces impact on joints and bones, which is taken by muscles and tendons.

“[Running barefoot] creates a better forefoot strike which causes less impact. You run from core and pelvis and it makes you think about your running style,” says Sydney-based podiatrist Brent Goddard.

Professor Lieberman was in charge of the study. In this video he explains in detail their findings.

The study was supported by Vibram. This company has created the “barefoot shoes”, commonly known as Five Fingers. The idea is to offer protection to your feet instead of correction as running shoes do or at least try. This is the way a lot of barefoot runners get into barefoot style. In this video you can see a review from Wired science.

MBT shoes or the “antishoes” are another type inspired by nature. The user will shape them while he or she uses them. Their form forces the lower leg muscles to work on your balance.

Big, fat-heeled running shoes are still considered to be the best ones. “The more features the shoes have, the more can go wrong,” says Andrew who has been selling running shoes for the last twelve years. Nonetheless, the shoes market seems still reluctant to change. How could they “encourage” barefoot running? Probably, Nike has made the only approach to this more natural form of running. Nike Free is its bet for the future.

We run barefoot

Why do people go barefoot? Is this trendy and people want to stand out? Or is it just a cool way of saving money? These are some stories of barefoot runners:

Nick Barlow had been suffering a lot from running injuries and was heading to chronic injury. “I decided I needed to change what I was doing. Initially I tried Nike Frees. They improved things, but I still had nagging injuries. I'd read about barefoot and was certainly attracted to the idea that we didn't evolve with shoes on our feet, but was extremely skeptical as every runner I met was a supporter of running shoes and warned about the "dangers" of barefoot and the need for cushioning. I met a barefoot runner who was lining up with me for a 100km race. This changed my mindset. She too had experienced years of nagging injuries and was unable to run until she changed to barefoot running. I figured if she could complete 100km in Vibram Five Fingers, I could certainly give barefoot running a try. I really had nothing to lose and everything to gain by experimenting. The change to barefoot was startling - after running for only three months barefoot and minimal shoes (Vibram Five Fingers) almost all of my running injuries had gone away. It took almost a year for my injuries to completely disappear and to be running really well barefoot. Almost two years later, I am now running entirely injury free and really enjoying my sport.”

Alexandre Blanc started using Five Fingers after a repeated tibia stress fracture. “I started by walking with them to reinforce my lower leg and slowly went for a walk/run”. Running barefoot improved his “technique” but also gave him “confidence to run again”.

Sashipal Singh grew up on the beach. His barefoot style was born with him. A few months ago he discovered Five Fingers. “There is a great tactile feeling. I’ll never go back to my old running shoes…But in the cold weather, they aren’t too great.” He believes Five Fingers to be the precursor for “more contemporary styles that will emerge.” He adds, “To me in a lot of ways it’s a technological and scientific driven movement in shoes.”

David says running barefoot is like a massage for his feet / picture: Alberto Trillo

David González has never used Five Fingers. “They would be nice when it’s wet and cold but my feet are already quite tough.” He runs simply barefoot but just for 10 to 15 minutes in every running session. He tried barefoot some months ago after a friend’s advice. “I am convinced that barefoot running improved my technique and strengthened my legs in a better way that all the tough training I did last year.”

Not for everyone

All these stories sound like nature knocking on our doors again to sell its incomparable wisdom. Even though running barefoot has proved to be beneficial in the long term, to get into it one must be cautious. “Our new life has given us poor mechanics and we are more prone to injury,” says Andrew, running shoes salesman. This means not everyone is suitable to run barefoot and professional advice should be behind our decision.

In any case, changes need time. Brent Goddard, podiatrist, is afraid people will move “too fast” to barefoot which could mean injuries in the short term. “Five Fingers are potentially harmful and a warning must be around the products,” states Brent.

However, if we speak of the long term, “they are many different exercises and treatments required to encourage better mechanics. Shoes do provide functional benefits but depending on the individual this can be more a short term fix again,” says Andrew.

Common sense appears as the simple rule. “It’s quite individual,” says Brent.

Once again, nature seems to be right, doesn’t it?

Great Barrier Reef

2010-04-08T23:01:00.002+10:00

Supoño que estes días oiríades falar dun pequeno "Prestige" ameazando a Gran Barreira de Coral australiana. Imaxino tamén que todo o mundo oiría falar dela como unha das marabillas da Terra.

A verdade é que moito mundo me queda por percorrer. Pero, do pouco que levo visto, a Great Barrier Reef é sen dúbida un dos lugares máis incribles nos que estiven.

Nin o mal tempo, o mar picado, o mareo no barco ou os vómitos incontrolables, ningún deles me impediu saltar á auga e gozar deste paraíso submarino.

Non sei ata que nivel as fotos poderán transmitir as sensacións que experimentei, as cores e peixes que vin ou o mundo de soños feito realidade que se presentou diante de min.

Aínda non se sabe as consecuencias que pode traer ese negro "prestige" que ameaza o coral. Agardo que o resoplar xeral, que provoca na xente este lamentable accidente, axude a afastar a mancha negra da beleza pura.

O traxe este que levo é para evitar picaduras de medusas. Algunhas das que rondan a barreira son mortais, como a Box Jellyfish.

Marco Incomparable

2010-03-20T23:00:00.007+11:00

- O sábado vou ir facer a travesía da Sydney Harbour Swim

- Onde? – díxome a miña amiga Teall, que é de Sydney -

- Alí, na baía, de par da Opera House

- Ti estás tolo! Como vas nadar alí? Hai tiburóns!

Se estou tolo non o sei. Se había tiburóns tampouco. Se pensei neles si. Se apareceron non.

Do mesmo se falara naquel debut olímpico do triatlón que tivera lugar nese recuncho da baía, Farm Cove. E como as meigas en Galicia, habelos hainos. De todos xeitos eu tiña unha técnica preparada. Como con calquera animal, colleríao polo rabo e xa está. Ou non?

http://www.smh.com.au/national/bondi-shark-attack-second-strike-in-two-days-20090212-85zf.html

http://www.watoday.com.au/national/normally-docile-wobbegong-shark-bites-sydney-swimmer-20100211-nuq9.html

http://www.digitaljournal.com/article/264137

http://forum.prisonplanet.com/index.php?topic=85472.0

http://www.abc.net.au/news/stories/2010/02/11/2817019.htm?site=sydney

http://www.smh.com.au/national/great-white-sharks-sink-their-teeth-into-emailing-thanks-to-worldfirst-trial-20100214-nzgu.html

http://www.abc.net.au/news/video/2010/02/13/2818878.htm?site=tropic

A seguridade na auga é un tema moi serio para os australianos. Antes de comeza-la proba, o director da mesma, explicou que todo estaba baixo control cun humor australiano ben marcado. En todo caso, dicía el, de veren ós vixilantes en grandes táboas cos pés encol delas saberían de inmediato que tiñan algún problema (véxase tiburón).

Xa na auga, e malia te-los ollos afectados polo esforzo, puiden albiscar en cada respiración os Botanic Garden ou o skyline de Sydney rebordando rañaceos. Os tiburóns tornaron ser unha sorte de Santa Compaña. Nadaba rápido mais co tempo perdín a concentración. A competitvidade esvaceuse e adiqueime a gozar dunha experiencia única.

Depois da última boia, á volta, a Opera House apareceu en fronte de min. Saín da auga cunha satisfacción digna da mellor vitoria (só fun 8º, aínda que 1º en 20-24 anos).

Detrás de min quedou Farm Cove. Da auga saquei comigo o especial do momento. Sentinme profundamente afortunado ó darme conta de onde estaba realmente. Lembreime dos que terman ó lonxe das miñas costas coa súa man invisible e dinlle-las grazas por todo. Nunca na miña vida fixera unha travesía nun lugar comparable. Nunca mellor podería aplicar un clixé tan manido como o de "marco incomparable" a esta Sydney Harbour Swim.

Week 1: Concerto, carritos e carreira

2010-03-09T23:00:00.006+11:00

Case catro meses de vacacións académicas prometeron ser longos. Mais o tempo é adoito voluble, mol, relativo no seu significado e coido que esvaradizo pola pedra dos bos momentos. Pasaron. E volveu o semester. Week 1.

Por segunda vez, aínda que desta volta dun xeito moi distinto, comezou o trasfego de clases, papeis, tarxetas, libros, apuntes…Agora non hai que preocuparse de buscar un piso, ou de saber onde quedan as cousas, como e onde imprimir, xa entendo do que falan na clases, etc. Pola contra, ás obrigacións académicas hai que engadir as amplas vontades deportivas e a dignificación por medio do traballo.

Esta primeira semana serviu para afina-la percepción da universidade. Para ser breve diría simplemente que dá xenio ver como traballan, a organización que teñen, a calidade do profesorado, a estandarización de cargas de traballo por materia, etc. Aparte do material co que traballan. Refírome por exemplo ós programas informáticos que se manexan nas materias que vou facer. Non son outros que aqueles que están a utilizar actualmente os profesionais do sector audiovisual, por exemplo InDesign e Final Cut Pro.

Ben é certo que non só de libros vive o estudante. A música tamén alimenta o espirito. Unha das grandes vantaxes de vivir nunha cidade como Sydney é a infinita oferta cultural. É tan ampla que hai ata unha revista popular na cidade, Time Out Sydney, que se adica tan só a informar sobre o ocio en Sydney.

Franz Ferdinand chegaba a Sydney prometendo que a súa presenza non provocaría o estalido dunha nova guerra mundial. O grupo escocés actou no Luna Park, parque de atraccións de North Sydney, diante dunhas dúas mil persoas. A primeira fila da platea ofreceunos un lugar privilexiado acompañado da lista coas cancións xusto embaixo de nós. Os toques “improvisados" de percusión e electro para deleite o persoal déronlle o toque de gracia a un bo concerto.

O deleite rematou axiña. Seica o bo debe ser breve, non sei eu…Co espirito enchido deixeime escorrer no asento do tren e fixen transbordo ó coche de San Fernando. De camiño a casa descubrín un dos maiores misterios de Sydney. A xente marcha do supermercado co carrito. Isto tradúcese nun cemiterio de carritos espallados polas rúas. Pero así como están un día desaparecen ó seguinte. Que pasa con eles? Hai unha mafia detrás da recollida de carritos? Lévaos a xente de volta ó supermercado? Aí tiña a resposta diante dos meus ollos.

Este camión, da empresa do grande supermercado do central comercial, encárgase desta curiosa tarefa.

Tras unha semana de madrugóns, estrés, clases, duros adestramentos, concertos e carritos, a fin de semana non quixo agardar. Seica había que aproveita-lo tempo. Comezou ben cedo. A diana soou as 4.30. A bicicleta agardaba xa preparada na porta da casa para facer 30 quilómetros de tobogáns ata Manly xunto a Jose e David.

As dúas rodas eran a única forma de chegar ó noso destino a tempo, unha carreira de 10km. Non había outra. A saída era ás 7 da mañá, polo que non había xeito de chegar alí utilizando o transporte público (agás facer dúas horas de bus saíndo ás 4 da mañá da casa). Todo o cansazo acumulado da semana engadido a unha mala noite previa endureciu a carreira que rematou nun bo flato. Tras un rápido avituallamento pos-carreira puxémonos en marcha. Volta a casa cruzando o mítico Harbour Bridge, pequeno nado de media hora para relaxar, comida rápida e veña para o Spar.

As úlitmas semanas estou facendo os turnos despois de rebenta-lo corpo con gusto nos labores triatléticos. Cinco longas horas de pé, de traballo non-stop, de dores de lombo, de pernas que tremen e de sorrisos forzados e corpo retorcido con beizos amables desexando bos-días en modo robot. Pero que bo tempo vai en Sydney! E din que chove…

Mardi Gras

2010-03-01T21:21:00.002+11:00

Gays, lesbianas, transexuais e bisexuais. Policías, bombeiros, un dobre do presidente de Australia (Kevin Rudd), militares, avogados, estudantes de insituto, galeses, canadenses, escoceses, socorristas, anciáns, plátanos, preservativos, homes-banana “slip it on” (pono) con preservativo, sodomasoquistas azoutándose con fustas uns ós outros baixo o lema “o pracer e a dor son compatíbeis”, a alcadesa de Sydney (polo menos dá-las grazas polos 29 millóns de dólares que supón a festa a economía da cidade), indios, tailandeses, dobres de Fredy Mercury, unha comparsa de 150 George Michael, amantes do coiro, nenos, críticos co liberalista e consevador (¿?) líder da oposción Tony Abott lucindo unha camiseta “Abott loves the work choice” (A Abott gústalle a liberdade de elixi-lo traballo sen trabas [pero logo non acepta ós gays, nin que teñan dereitos]), representantes da secta raeliana nun camión morro por diante co seu símbolo mestura da esvástica e a estrela de David (¿?) apoiando o sexo libre e salvaxe do “Tiger” Woods mentres que no lateral e ben grande “Sex is good, God is not” (o sexo é bo, Deus non), casas de apoio legal para gays, parellas homosexuais simulando a súa voda, homosexuais holandeses “felizmente casados”, homes bicándose, asociación de gays católicos (¿?), xudeus gays, asociacións para o amor libre, mulleres magreando, xente de tódolos recunchos de Australia, extraterrestes, moito público, unha pancarta con George Bush preguntándose “What’s going on?” (De que vai isto?) xunto con outra declarando “I’m not gay” (non son gay), participantes intentando bicar ó público “straight” (heterosexual en inglés pero que tamén significa recto, sen reviravoltas), waterpolistas ensinando as cachas e palméandose uns ós outros, ximnastas, futbolistas, xogadores de rugby, xente homenaxeando a Don Dunstan (artífice da primeira legalización dos gais en Australia), un coche mostrando a historia do Mundo en version gay, Osama Bin Laden saíndo do seu escondite, zombies do partido laborista de New South Wales, xente nas terrazas das casas, bo tempo, bandeiras gays do arco da vella por doquier, chifros, camións, música gay (I will survive e outras), baile, piruetas, lúa chea…

http://www.smh.com.au/nsw/colour-and-joy-tinged-with-tears-20100227-pa3q.html?autostart=1

http://www.smh.com.au/photogallery/entertainment/sydneys-mardi-gras-parade/20100227-paaf.html

Moitos participaron máis neste desfile de Mardi Gras 2010 en Sydney. O colectivo homosexual reclamou como cada ano dende 1978 os seus dereitos cunha festa espectacular. Os 9000 participantes mostraron a súa alegría de vivir e a súa condición de persoais normais durante os dous quilómetros de desfile. Só piden algo moi simple: ter os mesmos dereitos cós demais.

Malia o que un pode pensar dun país como Australia, o poder reaccionario aínda conserva moitos enteiros por estas terras. Foi no ano 1975 cando por primeira vez un estado, South Australia (sempre o máis moderno e avanzado, capital Adelaide, primeira colonia de non convictos), legalizou a homosexualidade. Dende aquela os dereitos gays seguen coa roda do coche patinando na lameira. E como souben disto?

Fai un par de semanas, na piscina, cando acababa de saír da auga, un home de mediana idade, que tamén viña de remata-lo seu “swim”, preguntoume que tal me fora nadando. Aquí évos así, que tal estás esta mañá? Como durmiches onte á noite? fixeches un bo almorzo? Non fai falla ter confianza ou coñecer a persoa. Simplemente hai que ser agradable.

Con pícaras miradas comezou a falar comigo. Foi directo ó que lle interesaba. Preguntoume se ía participar na feira que se ía celebrar na fin de semana no parque onde está a piscina. Falaba do “Mardi Gras Fair day”, o apertivo do desfile. Alí estiveron representados aqueles que unha semana máis tarde desfilarían e algún que outro máis, aparte de música e comida.

A partir de aí comezamos unha interesante conversa de intercambio cultural sobre aborto, dereitos homosexuais e progreso. Por que falar do tempo se era bo? El axiña comezou a introducir uns “nós” en referencia á comunidade gay. Eu comentei o proceso e o debate mediático e popular que se deu en España para a aprobación do matrimonio homosexual, e compareino co balbordo que, seica, provocara a lei do divorcio no seu día. Intentei explicar o contexto histórico no que se producira. É dicir, nunha democracia aínda moi nova e nunha sociedade bastante conservadora onde a Igrexa aínda exerce a súa obesidade sobre a opinión pública. Tamén lle falei da nova lei do aborto, por aquela aínda en xestación e sen aprobación definitiva. No entanto, tiña a sensación de estar falando dun país moderno comparado co “feedback” sobre Australia que Daniel me ía ofrecendo.

Resumido dun xeito moi simple: resulta que en Australia os homosexuais non poden casar. Non poden adoptar e tampouco poden doar esperma. Este último dato foi o que máis me chocou. Os gays non son homes? Ten algún mal o seu seme? Custoume crer todo iso, especialmente despois de vivir de par dun dos barrios máis homosexuais de cidade, Newtown. Cada día traballando alí no supermercado ten algo de Mardi Gras. Ademais, véselles integrados na sociedade. Non teño que ir moi lonxe para o exemplo máis próximo; os donos do supermercado, os meus xefes: unha parella gay.

Toda esta información contraditoria para a miña percepción persoal fixo que por un momento, despois de varios meses aquí, pensara que viñera dun país avanzado cara un do terceiro mundo, ó contrario do que sigo pensando. E máis aínda despois das continuas malas sensacións que me chegan dende as antípodas australianas.

Agora, logo de vivir e engadi-lo Mardi Gras á miña experiencia aussie, aínda che me custa máis comprender como esta boa xente pode vivir deste xeito, desprovista de dereitos tan básicos nun país tan avanzado coma é Australia. Un país que ofrece unha calidade de vida tan alta non pode permitirse o luxo, na miña opinión, de marxinar a uns poucos, ou non tan poucos (había que ve-lo desfile!). Non podo entender como estes milleiros de persoas que desfilaron, máis a grande aceptación popular que un pode sentir no día a día, continúen nesta situación.

A conversa con Daniel continuou namentres eu me cambiaba na beira da piscina e logo de camiño á porta do vestiario para el. Para despedirse, presentouse.

- Son Daniel, encantado de coñecerte

- Eu Alberto, igualmente

- Por certo, –respirou e deixou brillar os seus ollos lascivos cravados en min - tes un “gorgeous body”.

O correcto e/ou o incorrecto

2010-02-17T23:23:00.003+11:00

Ameazaba choiva. Fora un día tristeiro, gris e mediocre, do que nin sequera podo lembrar algo interesante. A noite achegábase e o ceo agardaba quedo e impasible, cal estatua de pedra. Descansaba sobre nubes escuras e imigrantes, que pretendían ficar en Sydney malia a forza do vento. Coa mochila xa ó lombo saín da casa. Montei na bicicleta e dirixinme ó supermercado.

O gris do ceo conxuraba co gris da rutina para facer aborrecer aquel momento. Xa podía verme subindo a costa de volta a casa coa mochila cargada. Xa me vía sudando despois de ter dado aquela ducha refrescante, xa me vía ordeando as compras, e sobre todo xa me sentía odiando a repetición do tedio do cotiá.

Baixei pola beiravía de Victoria Park gozando do aire fresco na miña faciana. Sorteei peóns. Deixeime ir. Agradecínlle ós santos aqueles que, disque, axudan costa abaixo. De súpeto atisbei algo estraño. Un mate (amigo, colega) estaba tirado na herba nunha posición un tanto enrevesada. As pernas colgábanlle dun muro cativo duns 50 centrímetros que estrema o parque coa beiravía. Reducín ata parar. Non había ninguén por alí. Achegueime

- Oe! Escoitasme? Estás ben? – berreille

Non me respondía. Estaba sucio, porco ou incluso diría que daba noxo. Vestía roupa de traballo. Levaba unha camiseta laranxa reflectante cuns pantalóns vaqueiros que semellaba que se non lavaran dende a época do gold rush (febre do ouro). Intenteino de novo, subín o ton de voz. Berrei de verdade. Dúas persoas que pasaban por alí miraron para min. Díxenlles que non o rapaz non respondía e elas, despois do “pit-stop”, seguiron a marcha despreocupadas. O mate respiraba pero estaba totalmente inconsciente. Por terceira vez probei a chamar por el, sacudino e dixen mate cantas veces puiden.

“Que fago logo? Terei que chamar unha ambulancia…ou que?”, trataba de verlle unha solución. Máis xente pasou. Algúns nin tan sequera se molestaron en mirar. Quen lle pasaba a aquel rapaz? Non sei se precisaba unha ambulancia pero, que facer se non? Todo indicaba unha forte borracheira ou similar, véxase drogas. ¿Ata que que punto de grave? Decidín chamar unha ambulancia.

Dende o outro lado do fío telefónico comezou o interrogatorio. Respira? Está consciente? E logo, idade, raza, complexión física, altura, relación personal con el, tempo que levaba con el, etc. Todo para chegar a unha simple pregunta.

- Cres que precisa dunha ambulancia?

Non quería ser alarmista, non quería chamar unha ambulancia sen necesidade, pero tampouco quería deixar tirado aquel rapaz. Podería ser que realmente precisase de axuda médica. Se polo menos vise como espertaba e movía os ollos sabería algo. Respondín “non sei” á pregunta. A operadora de urxencias repetiu a cuestión con contundencia. Eu seguía sen saber que dicir. Á terceira vez, a operadora resolveu.

- Mando agora para aí unha patrulla de policía – dixo con firmeza – xa verán eles que facer.

Non entendín moi ben que faría unha patrulla de policía nesta situación. Agardei alí. Uniuseme na espera outro rapaz. Vimos como o mate tendido no chan se movía por primeira vez. Expirei dos meus pulmóns tranquilidade por el e anguria por min. Tiña que ter chamado ás emerxencias?

Nin cinco minutos despois da chamada sentín as sirenas. Vin vir tres coches de policía a toda velociade abríndose paso na concurrida City Road. Un non levaba posta a sirena. Crin que simplemente este sería o que parase. Detivéronse os tres coches e os policías saltaron dos vehículos a fume de carozo. Eran sete policías en total que semellaban posuídos pola adrenalina da actuación. Non podía dar creto ó que vía e sentinme mal, quizais sacara as cousas un pouco de quicio. Pero logo tamén, por que sete policías? Creo que só é un tipiño borracho…

Axiña se organizaron. Case non miraron para min. Un tomou o mando. Entre tres moveron o mate mentres el abría os ollos e continuaba o seu pesadelo. Comecei a pensar que non estaba tan mal como parecía. Unha policía preguntoume que pasara. Conteillo e pedinlle perdón por telos chamado, igual non era necesario. Deseguido puxo unha man sobre o meu ombreiro.

- Fixéche-lo que había que facer, it’s alright.

Repetiuno de novo mais eu comezaba a ver o negativo da miña suposta axuda. Escoitei como o policía interrogaba ó rapaz, preguntaba se tomara drogas ou alcol. El seguía noutro planeta. Pensei nos problemas nos que podía acabar de metelo. A saber que acontecía na súa vida, o que o levara ata aquela lastimeira situación ou quen era eu para meterme na súa vida. Por outra banda temía unha mala reacción, tiña medo de se-la vítima dos seus problemas. Non me percataba de que el non tiña nin a menor idea de quen avisara da urxencia, e coido que nin sequera sabía o que estaba a suceder. Na miña cachola o anxiño e o demo batíanse para dirimir o branco ou negro, o correcto e o incorrecto, que nunca existen nunha decisión. A utópica verdade absoluta escapa sempre da razón, por iso neste caso buscaba acubillo nos sentimentos. Fixera ben ou fixera mal?

O rapaz tentou poñerse de pé e volverono sentar. Outro policía achegouse ata min para toma-los meus datos. De súpeto dous tronos puxeron música á escea. Comezou a chover forte. A auga espertou os recursos agresivos do mate. Dun brinco púxose en pé e tentou fuxir. O policía que estaba comigo deuse a volta como unha centella e botouse enriba del. Con el, os outros que o arrodeaban. Conseguiron, non sen dificultade, botalo ó chan e poñelo boca abaixo. Un deles deulle uns puñetazos na zona do fígado que se transformaron en calafríos correndo polo meu corpo. Treméronme as pernas. Conseguiron reducilo. Esposarono. Calmou.

O policía acabou de tomar os meus datos e díxome que podía ir. Collín a bicicleta outra vez e chamei polos santos. Coa súa axuda deixeime ir de novo pola rúa abaixo, empapado, camiño do tedio cotiá.

Sydney Fishmarket

2010-02-14T22:26:00.007+11:00

Despois de face-lo medio Ironman tocaba recuperar. Coidei que era a mellor ocasión para visitar o famoso Fishmarket de Sydney e darse un caprichiño.

Cheguei ben cedo, como amosan estes dous rapaces que aínda seguían a durmir ou durmila. A verdade, pensei que o Fishmarket sería máis grande, pero non tan bo. Aínda que eu sexa máis labrego ca mariñeiro, creo que non fai falla entender demasiado para cheira-la frescura do xénero que alí venden. Para o que lle guste o peixe ou para o que sexa de bo dente coma min é un lugar espectacular. Tanto para mercar como para degustar. Se un quere pode ir facer alí un bo almorzo a base de calquera peixe que se lle ocorra. Senón ir para o lunch tampouco é mala opción.

Os prezos son máis ca razoables dentro da carestía de Sydney. A variedade, dentro da miña ignorancia, é infinita. O único que botei en falta foi ver algunha quenlla. Levaba idea de ver unha. Para contrarrestar isto tiñan marisco de todo tipo.

A presenza e poderío chino no mercado faise notar.

Foi unha mágoa que non chegara a tempo á poxa que se fai nesta sala. Xa estaba todo o pescado vendido, nunca mellor dito. A parte interior do mercado dá ó porto. Chama a atención o ambiente mariñeiro que se cola no medio da cidade. Gaivotas e pelícanos recollen os restos.

Ó marchar recollín o capricho: un swordfish, un peixe espada. Este é un dos meus favoritos, e xa nin me lembraba de cando fora a última vez que o catara. Para completar a miña felicidade acompañeime para o camiño dun iogur dos de verdade, potenciado con amorodos e moras. Penso que non será a derradeira vez que vaia. Polo de agora xa me recomendaron un tal Red Snapper, que haberá que probar. Pena que non teña forno para cociñar.

Pola noite foi a entrega de caprichos. Este foi o modelo do capricho de ouro compartido con algúns amigos. Comer é vivir.

Medio Ironman Geelong

2010-02-09T12:09:00.003+11:00

O que vén a continuación é un relato dun deporte novo. Algo que descoñecía. Eu crin que ía facer triatlón ou tríatlon pero resulta que fixen triathlon. Ás veces, as traducións dunha lingua a outra comportan un cambio de significado no concepto, que deriva moitas veces nos coñecidos “false friend”. Semella que algo similar sucedeu co termo “triathlon”, nado na fala inglesa, cando alguén o traduciu ás nosas linguas. Non sei quen foi o que quitou o “h” e puxo o acento (que tentaron quitar sen éxito do galego, para poñer outro en “tríatlon”), pero coido que se equivocaron. En francés por exemplo gardarono e xa puiden ver a diferenza cando estiven alí.

Agora vexámo-las diferenzas en Geelong: era de noite ó chegar a boxes, xa tiña a bicicleta posta e preparada do día anterior alí, tiven que achegarme con David en taxi, había máis de 1000 cabras (bicis de contrarreloxo) na zona de transición, que era sobre herba, a carreira comezaba ás 7 da mañá, o neopreno estaba permitido cando a auga estaba xa a 22º, etc. Nunca practicara tal deporte.

A natación tamén foi bastante novidosa. En primeiro lugar o nivel medio foi moi baixo. Neste deporte o nadar pouco conta. Non tiven problema para desembarazarme do gran grupo. Nin un só golpe agás contra as medusas que se apuntaron ó segmento da auga. Vaia bichos! Da primeira á segunda boia, e última antes de dirixirse de volta á praia, apareceu o sol de súpeto en fronte de nós. Non vía nada. A oleaxe tampouco axudaba a situarse e a segunda boia parecía estar nun limbo triatlético. Nadaba sen moito sentido nin rumbo, parei un par de veces e mesmo quitei as gafas pero non averigüei nada. Os tres que viñan comigo daban a impresión de sufri-la mesma cegueira. Ó final, non había outra e conseguimos chegar á boia e voltar a terra.

Despois de 23min e 45 seg de natación tocaba face-la transición a outros ritmos e agobios moito menores dos habituais. Á saída de boxes agardaban tres voltas de 30km (aprox.) sobre a bicicleta. O percorrido era moi plano en liñas xerais. Saín tranquilo e fun buscando sensacións sobre acoples e pedais a medida que cabras sobre cabras íanme adiantando. É incrible como anda a xente aquí en bici. Nótase que é triathlon con “h”. Comía, bebía e controlaba o pulso. Pouco a pouco a cousa foi mellorando e o meu ritmo mallado de 47 minutos por volta en cada unha das tres foi dando o seu froito. Fun remontando posicións ata ver que eu tamén era unha desas cabras. Nos últimos 10km formouse algo así como un grupo que complicou o respeto ás normas do drafting, era imposible gardar os sete metros regulamentarios. As pernas ían pedindo tregua nestes últimos compases da bici. “Machiño, aínda che queda unha media maratón, así que tómao con calma”, pensaba.

Baixei a corer con boas sensacións relativas, despois de facer 2h21min sobre a bici (media de 39km/h). Eran tres voltas de sete quilómetros. Na primeira fun pasando xente e cría que aínda tiña gas para acelerar. Non ía nada mal, a un ritmo de 3’52”/km aprox, pero ó chegar ó km9, cando ía correndo para facer 1h22min, o motor comezou a petardear. A fraqueza coincidiu cunha subida. Tomei un xel máis bebín un pouco no avituallamento. Malvivín coas pernas doentes ata o km13 aproximadamente e logo comecei a sentirme un pouco mellor. A pena foi que isto non se vira reflectido no ritmo, que ía diminuíndo. O pulso tamén baixaba, signo inequívoco do desgaste metabólico (que diría Diego). Só pensaba xa en rematar namentres os quilómetros se alongaban coma chicles.

Ó final 1h29min para completa-la media maratón. En meta, 4h17min de auténtica satisfacción persoal. 53º na xeral e 7º do meu grupo. Souben sufrir ó final e o resultado en relación ó adestramento que levo feito é moi bo. Gustaríame ter dado conta do ritmo a pé, pero non se pode pedir moito máis despois dun mes de adestramento, logo de tres semanas de vacacións. Non se pode ter todo.

Ademais quedei moi contento por David. Debutou ó grande. Fixo 5h13min, regulando moi ben durante toda a carreira e sen chegar baleiro á meta. Isto é algo moi difícil para alguén que debuta. Foi conservador e intelixente. Seguiu ó pé da letra os consellos que lle puiden ofrecer. Rematou cómodo e disfrutou a tope a proba que era o obxectivo principal. Bravo David!

The Group online magazine

2010-02-05T21:33:00.004+11:00

O texto sobre Auschwitz, en inglés, que publicara a comezos deste blog, foi publicado en The Group online magazine. Esta revista na rede está editada en cada edición por unha persoa distinta que forma parte do grupo. Desta volta a edición correspondíalle o meu profesor de Narrative Journalism. Mark ofreceume colaborar con Grey na súa edición, que ten como tema as viaxes.

http://groupmag.blogspot.com/

Se queredes podédeslle botar un ollo a editorial que fai Mark Mordue, o meu profesor, nesta páxina principal.

Como el me dicía, basicamente trátase de links e é unha plataforma para coñecer distintas páxinas de xente que escribe. No meu caso pouco pode haber que interese para o mundo anglófono máis alá dun par de textos. De todos xeitos senta ben que se acorden do traballo de un.

http://groupmag.blogspot.com/2010/02/grey-story-by-alberto-trillo-barca-grey.html

Este é o link para o meu texto.

Noutra orde de cousas mañá marcho con David para Geelong. O domingo voltarei a senti-lo tríatlon de verdade.

Coluzzi Bunch

2010-02-02T18:50:00.004+11:00

5.25am. bi-bi-bi-bi-bi-bi…Miña nai querida…por non decir outra cousa que soaría máis fea. Xa soou o espertador e non hai repetición que valla. Maldigo aquel momento no que me tiven que cruzar aquela persoa que me falou disto. Retórzome de dor coma se un camión acabara de pasar por riba de min. Se nin sequera espertouo sol! Tan só asoma con timidez polo tragaluz e nin sequera pretende molestarme. “Que fas tío? Queda na cama, non sexas pringao!”. Pero érgome, a grupeta de ciclistas Coluzzi Bunch sae ás 6.20, e a ilusión de rodar no bunch dáme folgos. Unha vez superado o trauma inicial todo mellora. Entereime o sábado anterior de que hai esta grupeta que é moi boa para saír a adestrar en bici con eles.

Saír en bici en Sydney é un pouco complicado. Hai moito tráfico, moitos semáforos e ó vivir no centro faise case imposible saír en solitario cara zonas menos transitadas. A verdade é que dá un pouco de respeto, sobre todo cando aquí un se sente un pouco máis indefenso levando uns ferros no brazo. Até o de agora, e por precaución sobre todo, tan só estivera rodando polo Centennial Park, que é grande, con voltas de ata 7km con algún repeito. Aparte diso tan só fixera algunha pequena incursión ata as praias da City, todas a 3-4 km de Centennial. Non é moi divertido. Aínda o é menos cando un está habituado a andar en bici polas estradas-tobogán que temos en Galicia.

Tiña que aproveitar esta oportunidade e vence-las ataduras convencionais de horarios. Polo menos probalo. Xa co sol traballando e a cidade abrindo os ollos vou ata o Café Coluzzi, punto de encontro, a uns cinco quilómetros da miña casa. Está situado xusto de par de King Cross, “The Cross”, a zona de marcha, prostitución e demais negocios circundantes. No camiño, achegándose a este suburb, o panorama torna pintoresco. Como diría a canción francesa os Couche-tard (deitan-tarde) atópanse cos Lève-tôt (erguen-cedo). A xente correndo ou algún xa traballando, obvian os mendigos que desexan seguir soñando. As raiolas de sol que derreten os seus soños firen os ollos de búho dalgún que outro travelo/drag queen. Dan os seus últimos berros e ramalazos posuídos por quen sabe qué substancias. Eu formo parte do seu xogo pero miro á fronte e non participo. As profesionais do sexo semella que tamén rematan a súa fatigosa xornada laboral.

Deixo The Cross. Viro a dereita cara a rúa do Café Coluzzi. É verdade, a xente sae en bici ás 6.20 da mañá! Non menos de 40 persoas arremuíñanse nas mesas da terraza do Coluzzi para tomar un café. As bicis toman posesión do lugar. Vaia nivel de máquinas! Ciclistas, triatletas, algún profesional, moitos aficionados, rapaces, homes, veteranos e algunha muller pintan a terraza do bar de cor ciclista. Puntuais, érguense da mesa e a rodar.

Enseguida se forma un carreiro de formigas en fila de a dous. Collemos uns semáforos en vermello para saír da cidade ata o periférico e incorporación á autovía. O ritmo non baixa de 40km/h e os latidos do meu corazón deixanse sentir ben. Paramos nun semáforo e miro para atrás. “Deberei ter 30 diante, poucos virán detrás”, penso. Outros tantos polo menos! Simplemente alucino coa bunch ou “manchea” ou “feixe” traducido literalmente na nosa lingua. O ritmo sostido non deixa lugar a hostilidades. Polo km35 acelérase a marcheta ó tempo que as formigas comezan a desmandarse para pasar ó ataque e aproveitar o terreo sinuoso. Son tres quilómetros de tormenta ata un pequeno sprint nos que que intento facer o que boamente podo e volta a calma. Noto que aínda estou lonxe de estar en forma. Afortunadamente, estes últimos días xa non chove como chovía.

Voltamos máis relaxados cara Sydney entre paradas en semáforos e cruces. Tras unha zona de pontes e carreiros pequenos volvemos colle-la autovía. O ritmo quenta as pernas. Ó pouco de entrar nela pasamos por un túnel que vai por debaixo da pista de aterraxe do aeroporto a 55-60 km/h…cómo disfruto!! Os últimos dez quilómetros cos rañaceos da cidade ó fondo pasan sen darme conta.

Así é cada martes, xoves e sábado ás 6.20 no Café Coluzzi para quen queira. Os días da semana faise arredor de 60km co grupo (algo máis en total) sempre polo mesmo percorrido. O sábado, nunha ruta diferente, vaise a ritmo allegro tirando a vivo, con algunha pasaxe de presto, ata o km45. Logo divídese o paquete para interpretar distintas sinfonías. Uns tocarán un adagio grave de 110 quilómetros no total, con subidas duras no Nacional Park (un lugar que se presta para andar en bici). Os outros interpretarán unha melodía máis aguda. Darán a volta para facer 30 quilómetros prestissimo, ou mellor dito no argot ciclista (e dos chourizos) “a puro fuego”, todo polo plano e sen esperar por ninguén (o sábado pasado pinchei, e alí quedei só), para completar logo ata 90 quilómetros en total.

Ó final, aquel día chegamos a Sydney con 37km/h de media, o que, para quen non entenda disto, é unha media máis ca decente para ser un adestramento. Porén, un colega da grupeta dime que non foramos moi rápido. Nos meus días seguintes coa Coluzzi Bunch xa entendería por que. Entro pola porta da casa e non son nin as 8.30 da mañá. Queda todo o día por diante. Como di meu pai, traballo feito non corre présa.

OZ day

2010-01-31T15:23:00.005+11:00

Bandeiras e máis bandeiras. Menos mal que falan de cambiala. O azul e o vermello xunto coa estrela do Sur mestúranse tamén co verde e amarelo típico da indumentaria deportiva australiana. En camisetas, calzoncillos, gorros, pasteis, bolsas, pendientes, tatuaxes, balóns, saias, chanclas…é Australia Day. O pasado martes 26 de Janeiro Australia festexou o seu día e non a súa noite. Pola contra do que acontecería nos nosos lares, a maior parte da festa levouse a cabo durante o día e non durante a noite anterior. Será o bo tempo, imaxino. Xente nova e non tanto celebrou o seu día do Apóstolo Down Under en cada recuncho habitado do continente .

Sydney non ía ser menos, cada quen tivo algo á súa medida. Carreira de ferris na baía, festival para nenos en Hyde Park, ritos aborixes en plan turístico nos Botanic Garden, buses "vintage" para percorre-lo centro, concertos durante todo o día en The Rocks…e foi todo o que me deu tempo a facer. A cidade respirou un gran ambiente e unha certa sobredose de ledicia enriquecida polos líquidos da desinhibición.

Neste día de brillo e bandeiras houbo tamén a quen lle tocou ser reivindicativo.

Victoria Park acoulleu unha feira aborixe na que había diferentes stands para saúde, consello legal, publicacións, e todo aquilo que tivera que ver coa comunidade indíxena. Os auténticos australianos seguen reclamando o lugar que lle corresponde nesta terra. Eu aproveitei para mercar un libro “A agonía aborixe e a esquerda” nun dos stands e seguirme informando sobre este tema que, coido, é tan difícil de abordar coma un arame de espiñas. Un día tratarei de explicar aquí a complexidade do asunto da forma máis sinxela posible. Por outra banda tamén houbo quen chamou pola ansiada república entre outras vindicacións.

Ó final do día, despois de tanta festa, a multitude apiñouse para ver os fogos artificiais que iluminarían a chegada da noite. Cores, formas e estalidos ó máis puro Apóstolo santiagués deronlle peche ó Australia Day en Darling Harbour. A alta humidade durante a xornada alimentou uns cheiros particulares que se potenciaban entre a calor humana. A suor batía duns noutros. Os corpos pedían descanso. Eu preferín deslizarme entre os fluídos de uns e outros para evita-la funil da saída. Mañá toca rutina.

A viaxe en imaxes

2010-01-09T23:24:00.008+11:00

Aquí deixo unha pequena selección de imaxes que dan unha lixeira idea da nosa experiencia en Down Under.
Vista de Hobart dende o Mt. Wellington, 1270m. Tasmania
Dove Lake, Cradle Mt. Tasmania.
Churrascada de Noiteboa con carne de canguro. Richmond, Tasmania
Twelve Apostles, Great Ocean Road
Holls Gap, The Grampians
Sendeirismo, The Grampians

Kangaroo Island
Que clase ten!

Harbour Bridge
Cantas destas tomaríamos en Fraser Island?
Ruina do Maheno, co grupo de xente que compartimos a viaxe. Fraser Island
Que sería de nós sen Adrián? Levamos a toalla por riba para que non nos mataran os mosquitos. Comer, xa nos tiña comido. Fraser Island
Un fin de ano distinto

Great Ocean Road. Un monumento ós caídos nas grandes guerras mundiais.

The Grampians

Great Ocean Road
Gibson Steeps. Great Ocean Road
Aquí aprendimos que en Australia se pides perdón, danche as grazas. Outway Fly, The Grampians. Vandalismo prehistórico.
Melbourne
Melbourne

Entre catro apertas

2010-01-08T00:34:00.005+11:00

Agardaba impaciente. Oín pasar un taxi, tiñan que ser eles. Fundinme nunha aperta intensa con cada un e escapei mentalmente da lóxica da mazá da relatividade. Despois de varios meses de espera, os soños non eran tal. Alí estaban en Sydney e abofé que eran eles, traían a choiva. “Que negro estás” foron as súas verbas de benvida.

Pestanexei, pechei os ollos. Volvinos abrir. Era hoxe.

Case tres semanas máis tarde a porta 87 de Darlington Road volveu presenciar unha escea idéntica. Desta vez en modo “rewind”. Outras catro apertas para devolverme ó mundo de Newton. Volta á paciencia.

No medio, un plan axustado e un tempo escaso pero sen final. Foi unha viaxe para toda a vida.

Estas son algunhas imaxes para resumir este “time of our life”. Mañá máis.

Ollo ó que ía cociñar Adrián...Atentos á foto.

Remarkable Rocks, Kangaroo IslandLake McKenzie, Fraser Island

Eastern Beach, Fraser Island

Nadal á reviravolta

2009-12-21T00:50:00.003+11:00

Verán, viaxe e mellor compañía. Nadal á reviravolta. Mañá comeza.

Aquí vai o link ó blog de Juan para ver o plan de viaxe que trazamos. O plan está na segunda entrada trala tradución do blog de Antón das súas primeiras impresións de Sydney.

http://juanzinho86.blogspot.com/

Felices Festas!

Na casa do cego, o torto é o que manda

2009-12-15T01:41:00.004+11:00

Baixamos do bus cando o amable condutor en pantalón curto nos fixo o sinal. Había de ser por alí o sitio. Aprovisionado do meu mapa mental, sabía que a saída da carreira era na zona da baía. David maila súa capacidade de orientación e recoñecer sitios deixaron coma sempre da miña man o traballo de busca. “A verdade é que nin mirei no mapa onde quedaba antes de vir”, dicíame apretando os dentes coma quen está facendo forza sentado no escusado.

Íamos participar nunha carreira de 5 km que forma parte dun circuito de probas que se celebran entre semana en “after hours”, o que aquí quere dicir despois do traballo á tardiña. As carreiras non teñen carácter oficial. Sen saber moi ben o que atopariamos, alí fomos. Dende logo non tiña pinta de moi serio, pero con que houbera alguén con picarse e rebenta-lo corpo sería abondo. Polo demais aseguraban na páxina web onde o vira, coolrunning.com.au (o correrengalicia.org de Australia), que o circuito tiña unha medición precisa.

Fomos baixando ata chegar á baía. Nin rastro de posible evento deportivo ou similar.

- Sabe onde pode ser a saída dunha carreira?

- Nin idea

Tivemos que escoitar uns cantos "no idea" ata que por fin alguén nos soubo indicar, sen estar certo de que houbese unha carreira. Estabamos preto pero non quedaban máis ca 35 minutos para que comezase a carreira. Cambiamonos alí mesmo e fomos trotando para aproveita-lo tempo.

Chegamos “alí”.

- Ti cres que é aquí?

Diante de nós unha raias azuis sobre un campo de herba describían un anel de atletismo. Supoño que as raias indicarían a carreira "after hours" para o noso entender analóxico. Pero…se era alí a carreira, onde estaba a xente? Faltaban 20 minutos para o horario previsto para a saída. Vimos a un tipo en indumentaria de atleta falando con outro en chándal.

- Vós sabedes dunha carreira…

- Si, é aquí mesmo, somos os organizadores…

- ¿?

Non había absolutamente nada. Nin o mítico stand, nin dorsais por suposto, nin xente. Cunta interrogación debuxada na fronte puxémonos a quentar confiando na amabilidade daqueles mates. O ambiente foi animándose e xa eramos case 15 ousados corredores “after hours”. Que desfase! O hábito non fai o monxe e menos ó deportista, pero un coa experiencia que ten xa se puido dar conta de que alí non había grandes atletas.

Deron a saída con total puntualidade demostrando porque aínda gardan a bandeira de Gran Bretaña nun recuncho da súa (malia que estean a falar de cambiala polo absurdo que hoxe supón). A carreira tivo pouca historia. Púxenme diante e enseguida quedei só para gozar das costas que ofrecía un percorrido “very tough”. Desgraciadamente non houbo ninguén con quen bati-lo sable máis ca co meu pulsómetro. Todo foi segui-las frechas do percorrido e volver ó anel azul para completar un adestramento de 16 minutos e 46 segundos de calidade. Aínda tería que esperar un par de minutos para ver alguén aparecer polo anel.

Ó rematar compartimos uns zumes cos mates da carreira e un deles ofreceuse amablemente a achegarnos a casa, a darnos un “lift”. Que boa xente son estes aussies!

David invitou a unhas pizzas e eu dixen que podiamos ir ó Eagle’s Boys, de par da miña casa. Esta pizzería chama moito a atención porque está pintada de rosa. David, cansado de pasar por diante dela, non se daba conta de cal era o tal Eagle's Boys. Demostrando a súa peculiar capacidade para recoñecer sitios e orientarse dixo:

- O rosa dis?

- Si, o rosa…

Supoño que será a desorientación que provoca ver vehículos coma este, cando un roda tranquilamente por Centennial Park.

"E anda!"

Triatleta!

2009-11-30T00:23:00.006+11:00

Longo foi o camiño, pero de volta estou. Volvo ser triatleta. Durante un bo tempo consoleime con ser un acuatleta deses que detesto en cada tríatlon. Canto desexaba ser un deses centos de ciclistas ou triatletas que vía cada día rodando por Centennial Park! Esta semana, por fin, merquei unha bici que me fixo sentir de novo ese pracer esquecido das pernas queimando. Queda moito por facer, por recuperar. Pasaron xa máis de oito meses dende que saíra voando cara aquel baleiro de felicidade no que caera. Saíra e caera, non saín e caín. Agora todo iso queda atrás, agás os meus fieis ferros e as cicatrices que trato de borrar. Pouco a pouco e a ir facendo callo no cu.

Porque boa falta vai facer. Explícome axiña. Non sei se para festexar que son de novo triatleta, motivarme, poñer un obxectivo ou por puro gusto e devoción, o caso é que esta semana inscribinme no Medio Ironman de Geelong (ó lado de Melbourne), o 7 de febreiro de 2010. 1’9km nadando, 90km bicicleta, 21’1km correndo. Esperemos que o gran Craig Alexander repita aparición logo da súa vitoria nesta proba o ano pasado, xunto coa elite de “cuchos de larga” australianos.

Tamén “por fin” un tríatlon de verdade, sen drafting (sen poder ir á roda en bici). Nunca tal cousa fixen, así que veremos que tal vai, sobre todo porque chegarei moi xusto de bici. Espero poder compesalo indo sobrado de ilusión por competir e rebenta-lo corpo, ano e medio despois do meu último tríatlon.

Non estarei só. David vaime acompañar. David é o outro rapaz da USC que está de intercambio en Sydney. Bo deportista, varias veces campión galego e mundialista en Vela, non se deixou guíar polos meus consellos e ante a dificultade para atopar xente coa que practica-lo seu deporte acabou metido pouco a pouco nisto do tríatlon. Como nas drogas, un comeza por algo pequeno, como correr suave, pero sen darse un conta as malas influencias vano levando ata camiños máis escuros, no seu caso ata mergullarse de cheo neste brillante mundo do trideporte.

Na foto podedes ver a “natureza finoréxica” que domina o biotipo de David, corpo de escalador colombiano ó máis puro estilo Fabio Parra ou Lucho Herrera.

A David, como lle gusta pouco adestrar, está que non para. Teño que paralo eu. Pero claro, tamén se fixo cunha bici, e xa que estamos, pois “haberá que aproveitar, facer un tri e debutar, non?”. Qué mellor que facelo nun medio ironman? Aínda é un bo globero, por suposto, un deses con clase que non se deixa facer un interior nunha curva pero que é capaz de caer varias veces nunha mesma saída por non ser quen de saca-la cala.

Aproveito para agradecerlle o moito que me está axudando a adestrar. Quizais non poidamos compartir moitos ritmos, especialmente na piscina, pero o simple feito de estar aí e quedar con el para ir adestrar vale un imperio. Cheers mate!

Xa para rematar, unha pequena anécdota. Semella que este tipo de historias só suceden cando se compra unha bici en Australia. Se vos lembrades, cando merquara a bici utilitaria, aquel vietnamita do norte preguntárame se montara algunha vez nunha bici de marchas. Boa pregunta. Esta vez o meu vendedor, Jason, australiano, subiu o nivel. Falando de que facía tríatlon e que viña do mítico “Northwest” (“Baskelands?”), de España…

- “E en España tedes piscinas para adestra-la natación?”

- …

Craig Alexander, mellor deportista australiano do 2009

2009-11-27T01:02:00.003+11:00

O tríatlon en Australia non deixa de ser máis ca un deporte relativamente coñecido, ben respectado, pero con todo minoritario e pouco mediático. Non obstante a cultura deportiva que se pode respirar en parques e piscinas é impresionante. Quizais proba disto é a proclamación como deportista australiano do ano a Craig Alexander por votación popular (eu entre os que o votaron). (http://www.performerawards.com.au/)

Para a xente do mundo do tríatlon sobran presentacións. Para o resto, dicir que este ano gañou por segunda vez consecutiva o Ironman de Hawaii, o berce do tríatlon, a meca soñada de calquera triatleta que se prece(http://www.performerawards.com.au/index.php?option=com_content&view=article&id=80). Repetir vitoria só estivo ó alcance de catro homes en 32 anos de historia triatlética na illa volcánica. Ademais da preparación previa, en máis de oito horas de carreira pode pasar de todo e ese todo ten que ir perfecto para se-lo primeiro en recolle-las flores hawaianas.

As comparacións son odiosas, xa o sei, pero a miña reflexión é a seguinte. Que se pasaría en España se, non digamos Raña ou Noya que xa son “un pouco mediáticos”, pero se Eneko gañase dúas veces seguidas en Hawaii? Votaríao a xente para deportista do ano por riba de Cristiano Ronaldo, Fernando Alonso ou o crack de Nadal? Ogallá o poidamos saber algún día, aínda que creo que prefiro quedar sen resposta.

A expensas da hipótese, hai que dicir que aquí en Australia recoñécese o valor e a dificultade das vitorias de Alexander “The Great”. Vence e convence por diante doutros deportistas moitísimo máis mediáticos ca el que tamén estaban nomidados. O mellor de todo é quen o xulga: a xente común.

Sydney, país de países

2009-11-24T00:13:00.008+11:00

Baixei do avión e recibíronme no control cun “mate” puramente australiano e algo máis que non entendín, para variar. “Este país é único, xa o primeiro que che din é o seu famoso mate!”. Aussie, aussie, aussie…

Pois non.

Non fixo falta moito tempo para pensar se aqueloutro do aeroporto non sería o único mate do lugar. As seguintes persoas coas que tratei eran de Holanda, Portugal, Suecia, Italia, Francia, China…ata que voltei ver algún que outro canguro. Quixen asegurarme. Dei un paseo e cheguei ata os símbolos de Sydney: a Opera House e o Harbour Bridge.

A historia seguiu e pouco a pouco fun detectando situacións curiosas, como aquela viaxe entre indios e vietnamitas do norte para mercar a bicicleta. Ó mesmo tempo interrogábame en que país estaría. Evidentemente unha metrópole coma Sydney é cosmopolita por definición, mais escapábase ó meu entendemento tanta diversidade en tódolos sentidos.

Buscando polo piso cheguei a crer iso de que os australianos seica viven todos de camping. Só atopaba chinos, e non falo do centro da cidade ou de Chinatown onde se concentran maioritariamente. (por certo gran parte de Chinatown asentouse sobre a antiga “Españatown”. Case non queda nada dela. Había, por exemplo, un restaurante que era dos donos do Don Quijote [nas Galeras, en Santiago], agora en mans…¿asiáticas? O mundo é pequeno).

Nestas primeiras datas debutei na noite tamén. Saín na Darling Harbour, situada de par de Chinatown, un lugar con moito encanto.

Nin rastro dese país asiático no que estivera polo día. Só había europeos desfasados; moito “tuneo” feminino e “pavos moditas”. Se un quere saír en Sydney hai que ir, polo xeral, ben arranxado. Ah! E ter bastante pasta tamén, claro. Hai bastante “postureo”. As rapazas non o dubidan e van “full equipe” de vestido lixeiro (que marabilla de tempo vai) e tacóns interminables. Non é nada que me preocupe ou me pareza mal, nin moito menos. Aquela noite tamén coñecín unhas brasileiras que se delataban co seu propio ritmo. De cando en vez, iso si, algúns ollos riscados asomaban para confirma-la regra.

E na universidade? Xa contei como era o mix de Narrative Journalism noutra entrada. Agora un exemplo gráfico pero da clase de Dealing with the Media. Este era o cadro.

Faltan unha rapaza e un rapaz de Hong Kong e outro australiano. Logo, na foto: catro australianos, unha francesa, un kiwi, dúas holandesas, un alemán e os asiáticos, todos da China. O curioso da gran cantidade de chinos que estudan na University of Sydney é que non son “aussies” de segunda xeración, senón que veñen estudar ex profeso. Cría fama e bótate a durmir, dixéronlle un día á Universidade. E logo a cobrar ben cobrado. Para os que pensen que na China son pobres, dicir que están no certo por norma xeral pero que, por exemplo, este Master custa 25000 dólares (15000€) para estudantes internacionais (0€ para min que estou de intercambio). 15000 só para australianos. Así que…alguén con cartos na China debe haber. Por que elixen Australia?

Volvendo a casa pola longa rúa de Cleveland St., que está chea de restaurantes thailandeses, aínda que non tanto coma en Newtown (onde queda o meu supermercado), cavilei a miúdo na circulación pola esquerda que tanto desconcerto me creou. Porén, a marcaxe está feita en quilómetros.

Look left- Look right coma un pode ver en Londres, pero utilizan o sistema métrico dende xullo de 1974. Máis países implicados no minimundo de Sydney. Australia é filla de Gran Bretaña, por suposto. De feito aínda non son independentes na teoría. En 1999 celebrouse un referendo para convertirse en República e deixar de depender oficialmente da Raíña de Inglaterra pero aquilo de “se as cousas están ben ¿para que cambiar?” impúxose fronte ó que semellaba lóxica común de tornar nunha república. Pola esquerda pero en metros, nin contigo nin sen ti.

Cleveland St leva a Surry Hills, o suburb onde vivía antes, o máis cool de todo Sydney para xente nova.

Un bo lugar para xantar nun dos moitos restaurantes indios que se espallan pola zona. Os libaneses tamén son lexión a dar de comer na zona ó BYO Style (Bring your own, “estilo trae o teu”). De par deles o centro turco de Redfern, cunha entrada para homes e outra para mulleres. Zapatillas fóra. Redfern é o barrio anexo con merecida fama de conflitivo no pasado, hoxe refuxio dos poucos aborixes que quedan. Todo isto mesturado coas tendas máis fashion e os Hotel (realmente bares) máis clasicamente australianos e afamados de Sydney.

“En que país estou?”

Europa tamén cabida. Se un quere ir ó cine, Leichhardt é unha boa opción. É un feudo italiano 100%. Pizza-pasta á dereita e á esquerda. Os nosos vizinhos están presentes en Sydney. Seica hai un barrio enteiro portugués onde come-lo bacalhao e beber un Oporto (nisto aínda teño que investigar).

Por último, outro exemplo de confusión: a entrada de Centennial Park (un día falareivos con calma desta illa urbana de Sydney). Xusto antes de entrar no parque hai unhas pistas de tenis nas que un só ve trazos europeos detrás dos aramios que as rodean. A continuación hai pistas de basket, sempre territorio asiático. De par destas hai campos de netball (outro día explicarei o netball, aussie-sport), só con rapazas loiras. E, xusto ó lado, nun campo de herba, só indios ou amigos da redonda, xogando cricket, tamén moi popular aquí, cada domingo.

Ou polo menos iso diría eu, porque aquí como dicía esa canción da nosa infancia de porcos bravos “non todo é o que parece amigo”. Quizais aqueles asiáticos ou indios son australianos de toda a vida. Se ás veces é difícil poñer estereotipos, e moitos non nos sentimos a gusto con eles, máis difícil aínda resulta aquí.

Australia é o país dos emigrantes, o país é de todo o mundo, e Sydney, se cadra, é o mellor expoñente de todo isto. Neste vurullo cultural o que máis chama a atención e a orde e respecto xeral que impera. Non hai problemas nin se perciben. Agás cos aborixes australianos, pero esa é outra historia distinta da que algún día falarei.

O outro día coñecín un exemplo de acollida e integración. Mario, venezolano, leva dous anos vivindo aquí. Traballa nunha tenda de bicicletas. En Caracas tiña unha empresa de lámpadas coa que lle ía ben, pero a situación de violencia permanente e acoso asfixiante pola súa situación privilexiada dentro do país decidírono a abandonar a súa terra, “la verdad es que Caracas es ideal, buen tiempo, siempre verde en la montaña…” e a súa familia, repartida entre os Estados Unidos e Venezuela.

A morriña pódelle, pero “cambié el no poder dormir al escuchar tiros y más tiros cada noche por dormir a pierna suelta con la puerta abierta para que mis perros puedan entrar y salir cuando quieran”. Dende logo que non en todos sitios en Sydney se pode durmir coa porta aberta. Isto queda case reservado para a beira norte da cidade, onde Mario vive, pero si que é verdade que comparada coas grandes urbes europeas non ten nada que ver en seguridade. Porén, a “mala fortuna” golpea de vez en cando para simplemente aclarar que está ausente.

A historia de Mario ilustra e dá lustre ó carácter acolledor australiano e a capacidade desta xente para aloumiñar a quen o precise. Agora, por exemplo, a polémica céntrase na acollida masiva de refuxiados políticos de Sri Lanka ou Indonesia. Os laboristas, no poder, abren a man mentres a oposición liberal tenta pecharlles o puño.

Veñan ou non, a esencia desta mestura cultural continuará sendo a mesma; non ter que pertencer a ningunha cor ou tipo de ollos para integrase, porque aquí para ser igual hai que ser diferente. Esta terra de chegados seguirá aleccinándonos de como é posible convivir en paz por riba de calquera parvada de diferenza.

Así é Sydney, país de países.

iPoditis' Ride

2009-11-16T23:31:00.002+11:00

I stumbled and ran into someone when the crowded bus started again. I struggled to stand. I’ve just collided with a guy in his thirties, wearing old-fashioned sports clothes. He sneaked a look at me over his shoulder with unemotional eyes just for a second. As long as I was pulling my “sorry” out of my mouth he turned his automatic head back to nail his empty gaze beyond the window. He couldn’t hear me because I could hear the music shouting out of his headphones.

I found a seat next to a young attractive woman in her mid-twenties who was also using headphones. Her sensual and pouted red lips were suggesting me to have a chat with her, you never know where your life is going to drastically change, but it was impossible. Another gaze lost in the abyss said to me like the song: “no, no, no…”

I let myself slide on the seat and took it easy. One, two, three, four…I began counting until I got bored. I was looking at how so many people were plugged to their headphones. The bus was in silence, only a shy musical murmur moaned in the background.

It was a quarter to six p.m. and people went back home from work. They reminded me of Marx’s theory of alienation. You live just to work, all day long, all life long. When you get tired you can go home. They reminded me that the more people you live with the less you get to know. They also reminded me of the image that I once lived in London’s Underground from London Bridge to Greenwich. Nobody talks to nobody. And I became homesick of my little town where women gossip louder than the radio on the bus.

I also decided to throw away my spirit through the window and follow it with my eyes. Just to relax, keep me occupied and forget my homesickness.

The bus ran George St. As usual, it was busy, busy. People sneaking other people, people begging, people shopping and people, people, and more people listening to their headphones. I was going nuts. Even two guys were speaking to each other, (¿?) or moving their mouths looking to each other, without switching themselves off from their headsets, displaying a fatuous exchange. “What’s happening?”, I thought.

“What does it mean this headphone fever to our daily relationships?”

Robert Morrison Crane, an American scholar, wrote a thesis about the relationship between headphones used with portable audio technology, loneliness and social distance. Similar as I was feeling in the bus, Crane assumed that the use of headphones may prevent interaction and feelings of being connected to others. “Several theorists believe headphone use tends to alienate those around the user who are often put off from conversation”, says Crane.

It seems that people, including daily headphone users, think that sometimes feelings don’t need to be scholarly researched. “I think the use of headphones deteriorate daily life relationships, due to this “I don’t give a shit, I only care about myself and my music” attitude”, says Juan, student. He also points out that “headphones are a good “weapon” to escape from reality since you create a barrier between you and the rest of the world”. “Headphones can make you a little anti-social”, admits Alexandra, part-time worker. She believes that “if you don’t take your headphones off to interact with anyone, then you’re isolating yourself in a potentially dangerous way”. “You are completely cut off from the rest of the people around you”, states Ana, student. Álvaro, professional, considers that “earphones are a modern symbol of isolation”, he thinks that “human relations are more and more uncommon as time goes by” and from his personal experience he would say that “there is a link between the use of earphones and happiness”.

Crane went further in his thesis, because “this portable audio device serve to eliminate any fear, anxiety or discomfort a person might experience”. Headphones would be the perfect helmets to feel secure when riding a “society”. The use of these portable audio devices may separate individuals from others in life situations and this may result in feelings of isolation, such as social distance and loneliness. The conclusion of his thesis showed how social loneliness was found to be “significantly higher in the high users” of headphones compared to “low users”.

Although people recognise the potential damage to social interaction that the use of headphones could involve, eventually, they use them. And they play them a lot. Alexandra tends to use them when she’s travelling, “particularly on the train or bus”. It always brings her “great joy to listen to the music” that she likes. “It allows me some personal space on crowded public transport, and a sense of privacy”. Alexandra and Ana, both find headsets useful to focus on studying or just to think about themselves. Ana loves them. “I use headphones every day. While I’m studying, running, walking on the street and also in the bus or the train”, says Ana. “The music is very important to me and that’s the way to listen to it wherever and whenever”.

Juan, confessed “music lover”, prefers to listen to the music “coming out from loudspeakers”, however he uses them to study and recognise its “enormous versatility”. Alvaro, to confirm his own theory of the modern symbol of isolation, uses them when he feels “down, just to escape”. Teall, a media digital manager, also has its own theory. She thinks that “everyone turning out on iPods will affect art as long as people are no longer making art because they’re not interacting with their environments”.

The bus stopped. Those sensual red marshmallow lips ran away from me, maybe, forever. I took the window seat and looked outside. We were just in front of the magnificent and stylish Apple Store on George St.

By that time I had already realised that almost all of the headphones people were using in the bus were iPod earbuds. Each person on that bus makes part of the 173 millions iPod users in the world (February 2009 data). “Quality” and “design” are perceived to be its competitive advantages by interviewed users of headphones for this article, who, by the way, all use either iPod or iPhone. Is it a sheer chance that they all use iPod?

The success of iPod is indisputable. It is the absolute leader of the market: more than 7 out of 10 MP3 players sold are iPod. Nonetheless its sales have declined, dropping 8%, which accounts for devastating 10.2 millions sales in the last semester. Apple, far away from giving up, is trying to resuscitate the iPod market with its new model that adds radio and video camera.

The drop in sales of iPod is due to the recession but also the cannibalisation of its “big brother” iPhone. The phone sales grew a massive 625% from the same period one year ago, boosted by the new model. Nevertheless, to your ears, either iPod or iPhone use the same kind of headphones, what, after all, means an unstoppable “Ipoditis”.

The Californian company, Apple, is living in a world without recession, scoring one record after another. The tech giant has posted a quarterly net profit of $US 1.67 billion. The chief executive, Steve Jobs, predicted still greater results for the next year in the presentation of the new iPod model. “We’ve got a very strong line-up for the holiday season and some great new products in the pipeline for 2010”.

Looking back to these figures there is no doubt that the “headphone fever” hasn’t reached its peak yet. Doctors, especially audiologists, are already alarming of its invisible consequences, but it seems that they’re doing it with some broken down megaphones that nobody can hear.

The bus started again running down Sydney’s George St. I thought the bus driver had turned on the radio but I looked to my left and noticed where all that music came from. A young teenager sat next to me. His long dark curly hair impeded me from seeing his headphones, but sometimes your ear knows more than your eyes, unless you’re wearing headphones, of course.

I don’t know how many decibels his ears were withstanding at that time, but I can say too much. Hopefully for me, he was playing a smooth and sharp heavy metal that I enjoyed a bit despite the bad quality. Alexandra wouldn’t have thought the same. She finds this sort of behaviour “annoying, not to mention rude! Especially when you can hear heavy metal blaring out of someone’s headphones”. Juan feels “sorry about their hearing health” while Ana thinks that “they hurt themselves more than they disturb other people”.

Four years ago, thanks to the work of Dean Gartecski and his team at Northwestern University, USA, it was scientifically proved that MP3 players’ headphones could be potentially dangerous for your hearing.

Since its birth, iPod has revolutionized the way we listen to music. Batteries last much longer than Walkman or Cd players and the volume can be cranked up to 120db. Besides this, the use of earbud type headphones, preferred by music listeners, such as the white ones of iPod that you insert into your ear, “are even more likely to cause hearing loss than the muff-type earphones that were associated with older devices”, says Garstecki. “Insert headphones can boost the signal by as much as six to nine decibels”. This means the same difference that exists “between the sound of a vacuum cleaner and a motorcycle” explains Garstecki. The American professor gives us another option; the use of noise-cancelling headphones. “Unlike earbuds, noise-canceling headphones quiet or eliminate background noise. This means listeners don’t feel the need to crank up the volume so high as to damage their hearing”, says Garstecki. He points at a basic rule for a safe use of headphones: no more than 60 minutes over 60 percent of the volume a day. Maybe the use of common sense would also be helpful.

But this need of cranking up the volume is inside human nature. One of hearing´s main characteristics is its adaptability. Have you ever noticed when by the seaside that you ended up not hearing the waves? That’s the adaptability. Ray Hull, professor of the Wichita State University, USA, explains it: “A person can be listening at 60 percent volume, but then as the auditory system adapts to the intensity of the sound, the perception of the intensity is that it is becoming less, so the response is to continue to turn the volume up”. The perfect example for this situation is the use of headphones in busy city hubs, where the noise is around 90 decibels (loud is defined as above 80dB), and people crank the volume up to unhealthy levels.

Sadly, the problem is that you can’t realise that you’re losing your hearing until you have lost it. It is like frogs and boiling water. If a frog drops in boiling water, it will immediately try to jump out of it. However, if we put the same frog in tepid water and we progressively heat it up, the frog will boil alive.

Today’s teens are likely “frogs” for tomorrow‘s hearing loss. Researchers at Colorado University and Children’s Hospital in Boston, USA, led by Cory Portnuff, showed that teens not only tend to play music louder than adults, but they are often unaware of how loud they are playing it. “I honestly don’t believe that most people understand they are putting themselves at risk or at what level of risk”, says Portnuff.

Statistics confirm both the existing and the coming issues. “One in six people in Australia has a hearing loss, and with the ageing of the Australian population, hearing loss is projected to increase to one in every four Australians by 2050”, reports the Australian Hearing association.

The scientific explanation of hearing loss says that loud music and noise causes hearing loss by damaging hair nerve cells in the cochlea, a part of the inner ear that helps transmit sound impulses to the brain. Exposing them to extremely or moderate loud noise on a daily basis can cause permanent damage.

Brian Fligor, director of diagnostic audiology at Children’s Hospital Boston, USA, explains the risk: “If you’re using earbuds, and you turn the volume up to about 90% of maximum and you listen a total of two hours a day, five days a week, our best estimates are that the people who have more sensitive ears will develop a rather significant degree of hearing loss”. You won’t realise it, “this would happen only after about 10 years or so or even more of listening to a personal audio device” points out Dr. Fligor. Besides, “the amount of hearing loss might differ by as much as 30db between people who had the toughest ears and those who have the tender ones, a huge variation”. Unfortunately, audiology is not able yet to recognise who have the tougher and who have the tender ears.

Some cases, like one man in Louisana, USA, who sued Apple over the design of the iPod related hearing loss, may foretell what could happen in the next years. Europe is already aware of that, and prove of this is that they have set 100 dB as the maximum output of personal audio equipment. Last month, the EU’s Consumer Affairs Commissioner Meglena Kuneva said experts and industry will together draft tougher standards to limit hearing loss. “Action is necessary because there is cause for concern over health risks especially to younger people” Kuneva said. An EU scientific advisory body says that between 2.5 and 10 million Europeans could suffer hearing loss from listening to MP3 players at unsafe volumes, over 89 dB, for more than an hour daily for at least five years.

This would mean a large social cost to the society. Today, accordingly to Australian Hearing, hearing loss costs Australia $12 billion a year with almost 160.000 people not working because they can’t hear well enough. Obviously, iPod and headphones are not exclusively responsible for this problem.

Absorbed in my thoughts and iPoditis hallucinations, I realised that I had to get off the bus. Why was I so freaked out by the use of headphones?

I got home, opened the door and the answer was in front of me: my housemate, Taishi. I have not been able to have a good conversation with him even though we have shared the same house for two months. Yes, he was using his iPod, of course, with headphones on non-stop making communication impossible.

Some days later I forced him to pull them out and took advantage to ask him “why are you always using the headphones?” and he replied full of joy:

“I love music, man”.

Cash out?

2009-11-10T19:09:00.004+11:00

- lasjdflkjasdlñghk – dixo a caixeira do supermercado

- ?¿?¿¿?¿?¿?¿ - pensei eu – mmm…

- kjdñlsakjfalsñkd – repetiu a caxeira de novo

- ?¿?¿?¿?¿?¿?¿ - e outra vez – mmmm….

Co tempo aprendín que dicir que non era unha resposta válida. Algo se me escaparía, non sei. Seguía sen comprender que me querían dicir tódolos caixeiros cando remataban de pasar polo escáner a miña compra. "Bah, será algunha promoción desas, whatever…" Eu a saca-los buckaroos do meu monedeiro e pagar, que con cartos vai un a sitio calquera.

Un tempo despois, logo dun tedioso proceso para poder recibir a tarxeta de débito australiana,unha savings, comecei a pagar con ela.

- Savings or credit? – dixo a caixeira

- Mmm….savings? – dubidei

- Ok, jalsdfñalsjflkasdjf?

- No, thanks

- Fajslñfkjasdfjfjals?

- No, thanks

Acertei de novo mais non entendín nada unha vez máis. Na pantalla do Eftpos, a máquina para pagar con tarxeta, apareceu escrito polo medio da transacción Cash Out e aí foi cando comprendín que dixera “cash out”.

Nada máis meter todo na mochila e na bolsa, as preocupacións do día a día, unhas cantas-moitas por aquel entón, amnesiaron a miña curiosidade e encargáronse de facerme esquecer aquel misterioso Cash Out. Cada vez que pagaba, “cash out” facía unha misteriosa aparición. Só un segundo na pantalla para logo do meu "non" fuxir inmediatamente.

Non tardei moito en cheguar a saber que unha das “asjdfñaslidfnak” era un programa de fidelidade do supermercado. Porén Cash out continuaba a ser unha incógnita. Días máis tarde apareceuseme nunha conversación reveladora para dá-la cara definitivamente.

Despois de saber o que era pensei "que burriño es, meu, se pensaras de vez en cando…”. Supoño que nós pasa a todos. Xa se sabe, o estrés do día a día, as présas…vale, xa paro de escusarme.

A ecuación era tan sinxela como: Cash= diñeiro en efectivo + out= fóra, se take out e pull out son sacar, cash out = sacar en efectivo. Pensando un poquiño non era tan difícil. Como dicía Iago Pico ante un exame de física, "pura lógica tío!"

Na conversa, preguntáronme/berráronme:

- Pero non sabes que podes sacar efectivo no supermercado? Pero si aquí a xente vai mercar un chicle ó supermercado só para sacar cartos!!

“Pois si, agora que o dis xa o sei”, cavilei.

E máis que o sei agora que comecei a traballar nun pequeno supermercado da cadea Spar, que está, por certo, a cinco minutiños andando da miña casa. Despois de dous días de training debutei oficialmente o sábado pasado ás 8 da mañá. Estou de caixeiro-repoñedor-charcuteiro. Atender todo o que se poida é a misión. Traballo a tempo parcial e dependendo da semana tocan máis ou menos horas, polo normal case todas elas na fin de semana.

Sydney é caro pero os salarios tamén se corresponden. Estas poucas horas, e tal e como está o cambio de favorable para os buckaroos, cunden moito. Ademais, a fin de semana aínda a pagan mellor, o domingo moi especialmente.

Aussie Power Point

2009-11-04T21:15:00.004+11:00

Esta é unha das cousas que máis me chamou, e máis segue a atraer, a miña atención. Tan simple coma diferente. Quizais non sexa moi difícil de adiviñar de que se trata, ou polo menos para os ollos adestrados de quen leva uns meses boca abaixo. Cando menos resulta curioso tanto a forma de tres patillas, coma os interruptores nos recunchos superiores que permiten tranca-la corrente aínda que se teña algo enchufado.

Tan simple coma importante. Tan simple coma simbólico. E a quen non lle pareza relevante ter enchufes nesta vida que levante a man, por favor. Enchufes, si, sexan reais ou figurados.

Falando de Power Points ou sockets, como lles chaman aquí, sabedes como se di "ter enchufe"? (Eu non o sabía)

- Have connections

E "por enchufe"?

- Pulling some strings (tirando dalgunhas cordas, ou como nós diriamos "movendo uns fíos")

Nesta entrada vou deixar tan só este pequeno detalle porque esta semana non hai moito tempo para escribir. Os dous derradeiros e traballosos assignments entran en deadline venres e luns que vén. Toca dá-lo arreón final do semestre. Aupa!

De portada

2009-10-30T20:35:00.005+11:00

Por aquel tempo acababa como quen di de aterrar no Down Under, ou Australia para quen o prefira, e aínda estaba ben perdido. Circular pola esquerda non axudara demasiado a busca-lo camiño que conducía a normalidade. Máis ben diría que me puxo en perigo. Por sorte, na Universidade, unha man veu na miña axuda para sacarme do labirinto. Como se adoita dicir, hai que estar no momento oportuno, no lugar axeitado. E alí estaba eu.

Precisaba dunha sinatura da xefa do departamento de Media and Communications para autorizarme dúas materias que non estaban incluídas por error na miña preinscrción. Buscando con paciencia a porta da burocracia batín con Pam, a profesora de Dealing with the Media, á que por aquel entón só coñecía de asistir á primeira clase a modo de proba.

- Alberto?

- Ola! Que tal?

- Que fas por aquí? Podo axudarche?

Abraiado de que se lembrase do meu nome, acompañeina polo departamento adiante. Interesouse por min e falou coa xefa do departamento para que eu puidese vela. Seguiu movéndose e presentoume a outro profesor, Antonio Castillo, que me ofreceu coller a súa materia.

Con ese nome non tiña pinta de vir de Yorkshire e el mesmo encargouse de descubrirme a súa historia. Antonio é fillo de pais españois que tiveron que fuxir da ignominia franquista e da infamia da Guerra Civil. Antonio naceu e criouse en Chile para logo parar, non sei como nin por que en Sydney. El é unha desas persoas de nacionalidade mundial, cunha historia apaixonante, que abondan en Sydney, terra de emigrantes. Deixoume o seu contacto e ofreceuse para o que fixera falta. Pero a súa materia non me interesaba.

Entrementres, Pam, tamén filla de emigrantes italianos, seguía por alí preocupándose por min. Enseguida se decatara da miña indecisión á hora de elixi-las materias e do difícil momento no que me atopaba. Levoume ó seu despacho e fixo de nai por uns minutos. A súa materia estaba completa pero prometeume facer o que puidera para conseguirme un oco. E así foi.

Unha semana máis tarde, e grazas a ela, fun á súa clase de novo. Nada máis entrar pola porta, díxome:

- Alberto, teño que falar contigo ó que remate a clase.

Fiquei un pouco contrariado, “espero que non haxa ningún problema”. Ó remata-la clase explicoume que lle preguntaran no departamento se sabía dalgún “good-looking boy” para a portada do programa de materias da Faculty of Arts, a miña, e seica pensara en min.

- ¿Impórtache se lle dou o teu número á persoa que se encarga disto para que se poña en contacto contigo? Sen ningún compromiso, eh!

Claro, ningún compromiso, pero despois de como se portara comigo (e como se seguiu portando), non había ningún non que puidera valer.

Dous meses máis tarde o meu careto apareceu na portada dun libriño que se pode ver a diario nas mans dos estudantes, xa inmersos na elección de materias para o ano 2010. En canto Pam, a profesora, soubo da portada, non dubidou en mostrala a tódolos compañeiros de clase, provocando deseguido un hu-hu – ja-ja xeralizado, ó que ela tamén se uniu. “Évos unha festa!”, pensei.

Agora, coa vergoña xa superada, aí está a portada. Será unha simpática lembranza deste tempo en Boca Abaixo e unha boa lección da carambola que se agocha sempre naquel "momento oportuno e lugar axeitado".

Derradeiro trámite

2009-10-26T22:41:00.002+11:00

Despois de evita-la súa sabotaxe, Even, o rapaz chino que pretendía que lle regalase 125 dólares, resultou ser pura amabilidade. Axudoume a instalarme e vendeume un cable para conectarme a internet (non hai wifi) polo “módico” prezo de 15 dólares cando na tenda custaba 19. Un choio.

O importante é que estou ben contento co meu novo lar en Sydney. Unha habitación máis grande, realmente enorme, mellor situado e pagando case unha cuarta parte menos que antes. Que máis podo pedir? Non podo atopar nada máis barato e menos onde está situado, en pleno campus.

É unha casa grande de catro habitacións, unha delas baleira e pendiente de reformas. No cuarto número 2 vive un rapaz do sur da India, Pompa, (evitémo-lo chiste fácil e todo aquilo que rime con 5, mentes sucias! É boa xente) estudante de PhD, algo así como a tese, en Ciencia Animal. Na 3 servidor, co baño ó lado da porta. Nada de luxo, todo de decencia. Na cuarta habitación está VJ, de Singapur, estudante de Master en Finanzas e comercio. Tamén semella ser boa xente. Os dous son vexetarianos, eu son o único raro que come carne. Quizais por iso a nosa cociña pareza un incrible bazar de especias de tódolas cores e especialmente olores.

Pero…sempre hai un pero, din. Logo de tanta satisfacción e tranquilidade por cambiar, e por facelo para mellor, quedaba por resolver un derradeiro trámite. Devolve-las chaves e recuperar a fianza. Con toda a con-fianza dirixinme a miña antiga casa.

A caseira, unha rapaza china de arredor de 30 anos, agardábame na que fora a miña habitación. Como diría miña avoa, o cuarto estaba limpo como o coral. Nada que ver co eu atopara, by the way.

Pero o discurso chino voltou a soar. Volta e reviravolta. Volta e dálle, e dálle e volta. Volta e reviravolta…

- Pero, a ver, dime o que queres por favor, non lle deas tanta volta. Be clear, please!

Evidentemente non me quería dar un bonus por ser tan marabillosamente limpo. Ademais, claro, eu puxera un gancho de pegar na parede e iso “ía contra as normas”, dixo ela. Pregunteille se tamén iría contra as normas que pegase na parede unha televisión de plasma en HD e a deixara no cuarto, pero ela respondeu que “non se pode pegar nada nas paredes”. Como lles gusta dicir aquí en Australia: It’s the law. É a lei.

A miña paciencia accionou o modo conta atrás. Polo gancho e un restos de pegamento de cinta illante que quedara na porta do balcón pediume, despois de eu ofrecerlle 10 e rirse de min, 50 dólares (30€) dos 400 da fianza. A outra excusa foi a de ter “vivindo” xente na casa sen permiso, nada máis lonxe da realidade. Así lle informaran os seus colegas da Stasi-Cleveland Street, de alias “Everybody in the house”. Isto tamén ía contra as normas.

- Arbelto, estás mentindo, por favor, “everybody in the house” díxome iso…

Negouse a dicir o nome de “Everybody”. Farto xa, e logo de case media hora de discusión, díxenlle que non quería discutir máis. Nin tiña porque nin me apetecía.

- Eu douche as chaves e ti, 350 dis, non? Pois ti dásme os 350 e eu as chaves. E acabouse.

Estendeu os seus dous brazos cara min e abriu a man esquerda para recibi-las chaves. Dinllas e avanzou a súa man dereita cos cartos. No intre no que eu ía agarra-los plásticos australianos, ela habilmente fixo o movemento da cobra co seu brazo e retirounos do meu alcance.

- Te-lo recibo da fianza?, díxome.

Comecei a poñerme un pouco nervioso. A violencia física petou á porta dos meus miolos. Sentinme só e impotente, moi lonxe da miña casa. "Menuda emboscada". Tras discutir un pouco máis, chamou por teléfono. Por primeira vez entendín algo de chino, preguntaba se precisaba forzosamente do recibo, o cal eu nada tiña porque darlle, ou que outras opcións tiña.

Botou un anaco ó aparato.

Finalmente valeulle coa miña sinatura “recibín” acompañada do meu número de pasaporte. Expliquei ben claro xunto do meu garabato, aínda que non valera para nada, que non recibira os cartos que me correspondían. Collín os cartos e calmeime.

Para rematar a miña fatigosa estadía naquela casa dirixinme a ela con profunda seriedade e voz ferida no orgullo pero firme. Espeteille ás claras o que eu pensaba. E xa que estaba, intentei facela sentir un pouco mal para que polo menos reflexionara un momento sobre a verdade e a realidade daquel lugar. Non se trataba de querer pasar por un tipo duro, mais era o mínimo que podía facer para compensar un pouco toda a mala ostia e malos momentos que o 288 daquela longa rúa me provocara ata o último intre.

Narrative Journalism

2009-10-24T18:04:00.005+11:00

Escribir, e facelo en inglés. Iso é o que conta en Narrative Journalism do Master of Media Practice. Os primeiros días de clase pensei se non estaría poñendo o carro diante dos bois, como din pola terra de meu pai. Mentres o inusual ceceo inglés escorríase polos beizos de Mark, o profesor, eu perdíame tratando de descifrar o seu código anglo-ceceante. “Será o acento australiano, claro”, pensaba. Mais non.

Mark, alto e delgado, de longas pernas e brazos eternamente cruzados, explicaba en que consistía a materia con aire relaxado. A súa vestimenta xuvenil matízase polas súas longas canas lamidas por unha vaquiña. A súa barba frondosa malamente deixa escapar o vurullo de ces que sae pola súa boca, alimentada por esas patacas fritidas que lle gusta tomar despois do break que facemos no medio da clase. Take it easy, mate! Para confirmar a súa relaxación, en canto o tempo mellorou, non dubidou en sumarse ó máis puro australian style que un pode observar polo campus e apareceu pola clase con pantalóns piratas e chanclas. O seu estilo é realmente cool.

Despois de tres meses con el, podo dicir que é un bo profesor, cun aspecto, iso si, particular e moi distinto a ese estereotipo de profesor que nós temos na cabeza. O mellor de todo é que trata ós alumnos como persoas adultas, algo que escasea na universidade española, que semella ás veces estar pensada para nenos ós que lles hai berrar. (nalgúns caso non teñen máis remedio os profesores, tamén é verdade)

Por se o profesor non fose curioso dabondo, os alumnos completabamos a faena nesta clase mundial. Dúas holandesas, un indio, catro australianos, cinco chinos, unha singapuriana, un alemán e un de Portor de Abaixo. Cada un de seu pai e súa nai, con acentos totalmente diferentes, algúns dificilmente comprensibles. Especialmente o do alcumado "Chino-metralleta", un auténtico personaxe que disparaba palabras en troques de falalas.

Pasaron un par de semanas e seguíame cuestionando que pintaba alí. ¿Como ía poder eu comparar o meu nivel de escribir en inglés con Bevan, australiano, 40 anos de idade e 12 anos de gravata e traxe na industria do libro? Afortunadamente, a quen non ten cualidades sempre lle queda ser traballador.

A rutina da clase consistía en traer lidos unha serie de textos que están compilados nun Reader, que hai que comprar na fotocopiadora da universidade. Os textos están divididos por semanas. Hainos que, como dicía, ler de antemán para logo comentalos na clase. A selección de textos de Narrative Journalism foi boísima. Fíxome ler moitas horas de boa literatura en inglés, e de seguro que foi un paso adiante.

A atención nas primeiras semanas centrouse en como vender un artigo propio, o pitching. Como escribir a un editor e convencelo de que podes facer un bo traballo freelance para el. A avaliación serían tres pequenos textos de entre 150 e 200 palabras sobre un mesmo tema, pero pensandos dende tres ángulos e xéneros diferentes, para tres publicacións distintas. Eu fun pola sombra e busquei un tema de deportes que puidera resolver facilmente. Optei pola derrota de Armstrong no Tour e as súas vertentes; perda de liderado no equipo, a cara amarga do fracaso para o campión e as variacións na preparación. Non foi complicado atopar publicacións nas que puidera ter cabida o tema. 8/10, checked!.

Voltando á clase e comentando os textos, as preguntas de Mark sucedíanse:

- Alberto, que pensas ti logo deste texto?

E veña a falar, ou esbardallar segundo fora o caso, mentres a miña vergoña inglesa agonizaba de morte. Non había máis remedio. Cantos “non sei como dicilo” terán saído pola miña boca nesa clase. O caso é que pouco a pouco funme afacendo.

Despois desta primeira época pasamos ós xéneros, gran bloque da materia. Cada semana recibíamos no e-mail os textos de 1500 palabras de dous ou tres compañeiros. Había que imprimilos e lelos, e facer anotacións sobre o que nós pensabamos, puntos fracos e fortes, para logo debater na clase xunto co profesor. Logo de ser comentado na clase cada un tiña unha semana para editar e mellora-lo texto. Workshop chámanlle a isto.

Mark tamén entregaba a súa copia con anotacións. Criticaba moito pero de xeito construtivo e equilibrado, sen deixar nunca de ser politicamente correcto. Resultou ser unha experiencia interesante e produtiva. Este workshop é outra das virtudes desta materia. Un ten feedback do que fai, namentres que moitas veces en Santiago un escribía para o aire e o único que recibía a cambio era un número espido.

Cando chegou o meu turno do workshop alí debatimos o meu texto de Grey durante media hora e abofé que disfrutei. Supoño que tamén porque os comentarios foron positivos en xeral. Así se reflectiu na nota, un HD (High Distinction), a mellor posible.

Agora resta unha semana de clase e o segundo gran assignment, no que estou a traballar, con deadline (como din aquí) o 6 de novembro. Trátase doutro artigo que hai que escribir nun xénero diferente do primeiro que fixera, pero neste caso de 2500 palabras. Chégalle ben.

Memoir

2009-10-19T22:26:00.001+11:00

Grey

The old bus departed for Auschwitz-Birkenau concentration camp. My heart sped up as the coach did. My usually rational personality disappeared. The emotional took over the Perceptive soul, and strange feelings danced inside of me as before the beginning of any important event in my life. I was becoming anxious.

“Why do you want to go to Auschwitz?” My mother had asked me before I left home.

I calmed down. The sixty-minute ride allowed me to rest and reflect on the nightmare that over one-and-a-half million people who were tortured and murdered there lived. I reflected on all that I knew; what I’d read and what I’d watched. O violin de Auschwitz, Schindler’s List, La Vita é bella, documentaries, history books, photography exhibitions…and also on the lovely and innocent story of the escape of “Daagen” and “Sjoberg” that I made up when I was 12 and which had given me the first prize in the primary school literature contest.

My friends and I got off the bus. It was grey and foggy. A cool breeze went through the mist directly to our bones. The dull weather of that morning seemed to portray the human wickedness, which once ruled there.

“How could the sun shine here?” my friend Jairo joked.

Maybe he was right. Perhaps, the ambience had to be greying and faded, much like the level of the intelligence that ordered the genocide. It could be that it doesn’t deserve to be heated by the sun. Or should the sun as witness of what happened illuminate us? Either way, the deep shadow on the history, which Auschwitz represents, blocked the sun that morning.

In front of us was a little bookshop and café, selling Auschwitz ornaments and photographs. My five friends and I were told to wait there. Another 50 people waited with us.

“It smells like death…don’t you think?” my friends kept on kidding. They’d soon stop doing it.

Somebody came to organise the guided tour. Coloured stickers, tour groups, and an English-speaking guide. Done. Ready. The horror show could start. Lights off!

Arbeit macht frei. Work shall set you free. First slap in the face before entering the camp. This is written on the arch over the entrance gate. Going under the demagogical sentence, we walked into the Auschwitz I Konzentrationlager and a feeling of guilt hit me. Why should I feel responsible?

“Auschwitz I came to be the largest extermination camp for European Jews and other ethnic groups’ citizens who were forcibly resettled here,” said our guide. The camp looked good. Long streets perfectly lined up, separated by high-security barbed-wire fences. Unfortunately, it would have been impossible for “Daagen” and “Sjoberg” to escape from here. The design is excellent, very German. The efficient murder machine didn’t work by chance. The Endlösung, the final solution, needed a great plan.

“The Nazis were thorough. They planned everything,” the guide corroborated.

Nowadays, this area of the camp is used as a memorial museum. They have allocated several buildings for this purpose. Some rooms in these buildings just recreate the life of the German people who worked in the camp. Others gather traces of the horror.

It is commonly said that one death is a tragedy and a thousand are just a statistic. In Auschwitz, to the contrary, a thousand deaths make you shudder. When your eyes see behind glass a space of the size of your apartment filled up with human hair, another one with spectacles, one for suitcases, one for shoes, or another one with children’s shoes, and everything else that everyone had before getting to the camp, your soul has already burst into tears.

The silence in every room became the leitmotiv. You can only hear hushed murmurs, feel your heart beating and smell the sadness floating up in the air. My friends and I glanced at each other. The sight, again and again, told us everything. The exchange of information with my friends was constant and without end. Small movements of eyes, a raise of someone’s eyebrows, a sigh, and, ashamed of ourselves, we fixed our gaze again beyond the glass.

Every prisoner who arrived to the camp was stripped of his belongings. Then, they got their hair cut and if they had any gold or silver teeth these were removed too. Human hair was used to produce carpets. Gold and silver teeth fed the industry of the war. Their clothes, suitcases and shoes were also recycled. The rest found after the liberation by the Russians in January of 1945, is gathered in these rooms.

We headed out into another building. The guide stopped the group. She showed us one execution wall, which now had many flowers. It was in between two edifices. One of them was the experimental centre for doctors. Female prisoners, especially those who were pregnant, were used as lab rats. The expressions on everyone’s face hearing this were a mirror of their souls. The guide warned us, before getting into the other building, that it could be too dreadful. Even more than what we’d already seen? Yes, it was.

We stopped in front of one door. The guide opened it. Darkness and cement inside. This nine-square-metre room was a “bank”. I was just next to the door and unconsciously stepped back when I saw the darkness. Then, the guide spoke: “In this blind room up to ten people were locked for ten days. No food, no light, no water. On the tenth day, the Nazis opened it. Obviously, everyone was dead.” I wish I could find a word to describe the ineffable feeling that crawled up my spine. Does something more terrible exist?

Next door there is another torture room. Three little spaces of about one square-metre where two or three people had once huddled. “After one hour-and-a-half or two hours, they died of asphyxiation,” stated the guide. I realised that my friends weren’t kidding around anymore since the infamous entrance gates. An older woman in the group was crying her eyes out.

We left and headed to the scars of Auschwitz II, also known as Birkenau. On the way, we saw a crematorium oven, the only one still conserved exactly as it was. There were four of them. Innocents were carried and piled up before being burned. The gaskammer, gas chamber, had already provided the prisoners with the eternal shower. The flowers, also there, try to heal the injuries of history. My mind was still in shock, thinking of the blind room.

The four gas chambers were capable of killing two thousand people at a time. Now, there is only one, which was reconstructed for the memorial. The Nazis tried to destroy any kind of evidence when the Russian army got close. The gas chambers were the most obvious evidence of the massacre; they were dismantled before the Russians arrived. Auschwitz II finally became a graveyard of chimneys in the vast, flat camp where there were, in the sad days, over 300 barracks.

We crossed the railway, which crossed through the middle of the camp, and we arrived to the few barracks still preserved. They were about 30 metres long and 10 metres wide and three high. Triple bunk beds of wood filled the room. There, I thought about the films that I’d seen, everything was the same but without actors. The guide explained us the unhealthy and inhuman circumstances in the barracks where the region’s extreme climate offered winters below zero and summers over 40.

Next to them were the latrines. It consisted of a 40 metres long and one-metre wide “table” of cement with two holes of the size of a pizza every fifty centimetres. Below the holes was a depository. “The prisoners could use them twice per day, about 40 seconds every time,” said the guide.

Someone asked: “What if they were needed at other times during the day?”

The guide didn’t answer. She just closed her eyes and squeezed her lips. She breathed deeply.

“Look down through the holes. It was full of crap. The kids had to clean it from inside it. They sang songs to escape from reality,” said the guide. My restlessness was making me feel ill. I had goosebumps. My friend Antón went out of ‘the bathrooms.’ “This is too disgusting. I just can’t anymore,” said Antón.

We had some spare time to get to the little tower with a 360-degree view. The railway goes through below. This tower saw trains coming from all Europe. They were full of deceived innocent Gipsies, Poles and Jews. They had been promised a better life. By the time they got here, they were aware of what was going on. Some of them were already dead because of the long journey of one to two weeks, where they were given only water sprinkled through the slots of the wagons.

My friends took some pictures from the top of the tower. I leant my elbows on the windowsill and let my gaze get lost on the horizon where the railway disappeared.

Trucos orientais

2009-10-17T20:10:00.001+11:00

Xa era tempo tamén de ter unha bicicleta para moverse por Sydney adiante. Hai que aforrarlle minutos ó día e cartos ó transporte público que é escaso. Só pasan dous autobuses cada hora para poder ir dende Surry Hills, onde vivo, ata a Universidade. Pouca cousa para unha cidade coma Sydney, que bota de menos unha rede de metro potente. O sistema de City Rail, de tren da cidade, non está mal debido ás grandes distancias que hai que salvar, pero un metro sería máis conveniente na miña opinión.

O sábado pasado buceei un pouco por Gumtree, a páxina web para atopar dende casa ata calquera cousa que se che ocurra en toda Australia, e atopei unha bici que podía valer. Contactei o anuncio e o día seguinte alá fun, a Parramata, alí onde remata a baía de Sydney, alí onde se fundou a primeira colonia rural de Australia en 1789. Tras media hora de City Rail cheguei a estación-centro comercial de Parramata, un lugar realmente multicultural no que un, sinceramente, non sabería dicir en que país do mundo se atopa.

Alí conseguín encontrarme co rapaz que vendía a bicicleta. Un vietnamita do norte. Unha cita a cegas sen libro nin rosa vermella, só cun pequeno negocio polo medio. Non viña sobre rodas. Levoume ata a súa casa, un gran edificio novo de moitas plantas situado no medio dun solar. A mole de cemento contrastaba como negro sobre branco con tódalas casiñas de dúas prantas que se espallan como mermelada sobre a gran torrada que é área metropolitana de Sydney.

Despois de ametrallarme a preguntas polo camiño e de contarme a súa historia de amor con esa amante que nuns minutos ía cambiar por tres papeis, chegamos ó garaxe onde estaba a bicicleta.

- Podo probala?

- Adiante, por favor

Aí montei, malamente, e din unha pequena primeira volta. “Ummm…non sei, isto carraquea un pouco”, pensei. Voltei cara el e despois de recoñecer claramente a miña faciana de globero (novato ou inexperto no argot ciclista) fíxome a pregunta do millón:

- Móntaches algunha vez nunha bici de marchas?

Coma quen se dun sueco se tratara, din media volta coa bici despois dun calado “yes” que me escapou por debaixo do nariz, e seguín probando a máquina mentres meneaba a cabeza de lado a lado entre diversión e incredulidade. Concentreime na bici, non creo que aguantara un Tour de Francia, e éme un pouco pequena, pero para moverse por Sydney adiante ben podía valer. 150 dólares era o prezo fixado no anuncio.

- Mira, – puxen cara de circunstancias e de facer un inmenso favor – eu vendo como está, sinceramente podoche dar 110, non máis. Ademais non quero o casco que me ofreces, xa teño un.

- Eu diría 140, dixo sen moita credibilidade

- 110, de verdade, non vale máis

- A ver – esquivou a miña mirada, ollou cara o chan e tocou o piano na súa perna – e se o deixamos en 120?

- Co candado e o bombín?

- Si

- Trato feito

Esta é a bici.

Non foi un mal releo pero aínda me queda moito para estar á altura dos meus mestres. Subimos ó seu piso para realiza-la transacción e para que me dera os papeis da garantía da bici. No ascensor continuou a súa batería de preguntas para saber esta vez canto pagaba eu de piso. Cando lle dixen a cantidade explícoume o que tiña que facer coma se de meu pai se tratase. Que boa xente estes orientais.

- Ti aluga-lo piso enteiro, e despois enches as habitacións cobrándolles máis ós que veñen vivir contigo, que che pagan o piso practicamente. Eu comparto habitación con meu irmán e así vivimos por uns 50 dólares á semana. Claro, te-lo risco de que se non atopas xente, tes que pagar ti todo.

Un tipo arriscado. A especulación pura, tipos arriscados. Quen dixo que o aloxamento en Sydney era caro?

O segundo truco oriental foi aínda mellor. O rapaz chino que deixa a habitación para a que vou ir eu ensinouma esta semana. Cando lle fun dicir antes de marchar o seu merecido “thanks, see you”, el reclamou a miña atención de novo. Non entendín por que. Comezou a falar consigo mesmo dando reviravoltas sobre un tema que eu non acaba de comprender. Ademais, o seu macarrónico e incomprensible acento de melodía chinesa complicou a comunicación. O discurso chino, e isto está comprobado en diversos estudos, ten forma de espiral, nunca din nada de forma directa porque na súa cultura isto está considerado de mala educación. Hai que ir á volta.

Ó final, tras varias preguntas cheguei a comprender do que se trataba. Resumíndoo, ó incumplir el a duración do contrato de arrendamento tiña que pagar unha penalización de 250 dólares e ofrecíame que colaborase e compartise á metade o gasto, xa que eu “obteño un beneficio da súa marcha”. Seica era o máis xusto pola miña parte que lle pagase a metade da penalización. Mira ti.

Afortunadamente, aínda que puxo cara de ONG, o meu nivel de candidez superou esta proba. Intentei facerlle comprender que eu non tiña nada que ver coa súa decisión de marchar a vivir a outro sitio e que, polo tanto, nada lle tiña que axudar a pagar nin compartir. Mais foi imposible. Mellorou a oferta e deixouna en 100 dólares.

- Non home, non che vou pagar nada, non teño ningún porque, síntoo.

- Polo menos pénsao.

E se colara, colaba.

Culleres voadoras

2009-10-16T17:02:00.000+11:00

Non foi sen tempo isto de comeza-lo blog. Saltando a parte excusativa polo retraso do prometido, que non deixou de ser débeda, e indo directamente ó gran, escribirei a primeira entrada destes contos á reviravolta cunha pequena historia de fenómenos paranormais.

De todos é sabido que o Hemisferio Sur alberga unha serie de características propias e inusuais tales como a dirección na que xira a auga cando se escorre polo lavabo ou se perde polo retrete abaixo. Australia é, no que levo coñecido, un continente fascinante que difícilmente deixa de sorprender. Porén, nunca pensei que me faría alucinar de tal xeito cunha historia como esta.

Para poñervos en situación, estou vivindo nunca casa con tres persoas máis. Compartimos unha cociña decente, cómoda e práctica, e un baño para tres. A cuarta persoa vive na planta de abaixo, onde está tamén a cociña, e ten un baño para ela soa.

Un día da semana pasada baixei a almorzar á cociña. Cos ollos entreabertos e co meu corpo en modo automático collín o Nesquik (aquí non vos hai Cola Cao), mel, un kiwi…fun colocando todo encol da encimera que hai para cociñar, e fun polos cubertos. E as culleres? Nin grandes nin pequenas, nin no caixón “Cutlery drawer” nin no escurridor do fregadeiro. Non había ningunha. Ningunha das aproximadamente, polo menos, 4 e 4 que había cando eu cheguei aquí.

Pensei, “estache ben, hei almorzar cos pauíños chinos, son coj..para toma-lo leite ou para o kiwi tamén, ademais untan nas torradas que dá xenio velos.” Xenio pero do malo foi tamén o que comezou a eruptar pola miña boca. Subín as escaleiras para ver se había alguen pululando e preguntar, co meu típico bo humor das mañás, por se sabían dalgunha culler. O xaponés xa marchara. Despois de erguerse as 5.30 da mañá coma tódolos días, de limpar meticulosamente a súa habitación e de facer tódolos seus “lots of assingments” supuxen que iría xa na clase. (Ah, perdón esquecinme de “e de toca-lo carallo coma sempre”, pero iso non queda bonito escribilo). De tódolos xeitos non era moi sospeitoso de te-las culleres no seu cuarto. A palabra culler non existe no seu diccionario. Porque, pensei eu, que as culleres estarán no cuarto de alguén.

A brasileira estaba na súa habitación. Estrañamente non tiña a música posta como a ela lle gusta facer arredor das 4 da mañá:

- Ai! Non sei…I don’t knowwww…Eu tamén quería tomar un xelado e non puiden porque non había culleres...

Logo, como bo Sherlock Homes, aínda que desconfiando da carioca, deducín que debería telos a rapaza de Singapur, Lisa.

- Nock, nock

Parece que non hai ninguén. Casualidade, mala sorte, pero algo tiña que levar á boca. Rebeirando nas cousas dos demais atopei unhas culleres de plástico na estantería de Lisa. Deixei unha nota na neveira preguntando sinxelamente “Where are all the spoons?” e marchei facer a miña xornada.

Ó mediodía, mentres estaba xantando, apareceu Lisa pola cociña.

- Oe, perdoa, ti sabes algo de onde se meteron as culleres?

- Non, que culleres? Respondeu ela cunha cínica sorpresa

- As que usas para comer muller, esas que normalmente hai na cociña.

- Ah, pois non sei…

- Deberon de voar, logo han de ser culleres voadoras, “spoon flyers”. Digo porque ninguén sabe onde están, é curioso.

- ha ha, I don’t know... contestou ela entre nervios e risa .

Alí estaba a confirmación do inédito para min. As culleres poden voar en Australia.

Gustaríame rematar aquí a historia, pero tamén quero aproveitar para contarvos que pasa ou pasou nesta casa. Resumindo, a experiencia con esta xente foi bastante mala. Xa non é a primeira vez que acontece algunha historia deste tipo. A convivencia faise difícil cando non se respectan as zonas comúns, engadíndolle a isto a convivencia cun maniático da limpreza. Faise difícil cando todo é falsidade e portas pechadas con chave. Faise moi difícil cando para que un compañeiro baixe o volume da música a norma é chamar ó propietario para protestar directamente. Cando a min me chaman porco, ou provocador de suciedade.

Recordade, así, que para levarvos ben cos vosos veciños, cando fagan unha festa chamade primeiro de todo á policía en vez de ir pedirlles que baixen o volume. Regra de ouro.

Supoño que eu tamén terei parte de culpa, non o sei. Aínda que nada máis que sexa por non intentar mellorar a situación, pero chegado a un punto… Hoxe, a día que escribo, recibiume unha nota esta mañá na neveira dirixida ós Dear Fuckers, asinada polo noso amigo xaponés Taishi. Non quero nin falar dela. Hai que marchar, non hai outra.

En todo caso, e afortunadamente, nunha semana voarei eu tamén como as culleres para outro lugar. Unha casiña preto da universidade, a 25 metros do Acuatic Centre da Universidade e rodeado de xente que coñezo e que vive nos, digamos “chalets adosados”. Non é ningunha marabilla de casa, aínda que a habitación en si está bastante ben, pero tamén pasarei a pagar de 200 dólares á semana a 155, unha rebaixa substancial no carísimo aluguer de Sydney. A verdade é que máis barato non se pode atopar, iso se non vas vivir a unha hora da universidade, ou se non fas un pequeno truco que xa vos contarei. Vivirei pegadiño á Universidade e sobre todo, e máis importante, con xente preto coa que falar e (con)vivir.

Aquí vai outra pequena curiosidade australiana. Un cubo de fregona que debe ser da época victoriana, tecnoloxía punta.